چرا قالیباف شکست خورد؟
ژئوپلیتیک به ما میگوید کجا ایستادهایم، ولی دیپلماسی یاد میدهد چگونه از اینجا حرکت کنیم. قالیباف ثابت کرد که میتوان یک استراتژیست خوب بود، ولی معاملهگری ناموفق. مذاکره با سیاستمداران عملگرای جدید، نیازمند جسارت در اتخاذ تصمیمات سخت و مهارت در زبان بازی بین المللی است. حضور آن سیاه لشگر نشان داد که تیم اعزامی بیش از آن که به فکر نتیجه در اتاق مذاکره باشد به فکر ویترین برای داخل کشور بود
قالیباف ژئوپلیتیک دان و رئیس پارلمان هست ولی وثوق الدوله نبود
یدالله کریمی پور/ تحلیلگر
ژئوپلیتیک به مثابه نقشه راهی است که باید تصمیم گیرندگان را در توفان تحولات جهانی به ساحل منافع ملی برساند، ولی میان دانش نظری و مهارت عملی در میدان مذاکره تفاوت بسیار است. دکتر قالیباف به عنوان استاد تمام این رشته، اگرچه بر شطرنج جغرافیا و سیاست اشراف دارد، ولی حقا و حقا در گفتگو با ونس نشان داد که پیش بینی بحرانها به تنهایی برای عبور از بن بستهای دیپلماتیک کافی نیست.
ناکامی در این گفتگو ثابت کرد که صرف شناخت استراتژی های امنیتی و اقتصادی، بدون داشتن انعطاف و ابزار مناسب مذاکره، نمیتواند مانع از پیشروی حریف در عرصه رسانه ای و سیاسی شود. در واقع، ناتوانی در به سرانجام رساندن این مذاکره حساس ریشه در جابجایی نقشهایی دارد که در آن تخصص علمی جایگزین تجربه کهنهکاری در معاملهگری شده است. با این پیش فرض، میتوان دلایل شکست این ماموریت را در هفت بند زیر بازخوانی کرد که از نبود اختیار تام تا ضعف در روایت گری تفاوت دارند:
۱- نخست آن که قالیباف ژئوپلیتیک دان و رئیس پارلمان هست ولی وثوق الدوله نبود. قالیباف کهنه سرباز ایران است ولی حق آن بود که جایش را به ظریف کهنه سرباز مذاکرهگر می داد.
۲- مذاکرهای در این مقیاس که به سرنوشت تمدنی و ملتی بزرگ گره خورده است، جای بده بستان است. نمیشود بدون دادن امتیاز تنگهای و هستهای، انتظار لغو تحریم و امنیت و صلح را داشت؛ دست قالیباف در این زمینه خالی بود وگرنه میدانم که با جسارت و گستاخی پیش میآمد و قضیه را به پایان میرساند. هم دلواپس دلواپسان بود, و هم اراده و گوشش نگران تهران.
۳- قالیباف نیم گروهان با خود برده بود کسانی که حتی از پروتکلهای تشریفاتی غافل بودند. این گروهان پس از دستیابی به توافق اولیه میتوانست اعزام شود.
۴- جناب ایشان حتی از فرصت ممتاز تریبون جهانی پس از پایان بیست و یک ساعت مذاکره استفاده نکرد آن هم با حضور دهها خبرنگار و تقریبا همه رسانههای تاثیرگذار. ولی ونس با در اختیار گرفتن تریبون افسار اعلام نتیجه و علل ناکامی را در دست گرفت.
۵- تضاد میان کلاه نظامی و عبای دیپلماتیک: قالیباف هرچند یک آکادمیسین ژئوپلیتیک است اما در ناخودآگاه طرف مقابل همچنان به عنوان یک ژنرال شناخته میشود. در مذاکرات تمدنی زبان تهدید ضمنی که ویژگی نظامیان است گاهی مانع از انعطاف کلامی میشود. ونس به عنوان نماینده یک تفکر معاملهگر در پی نتیجهای ملموس بود در حالی که قالیباف احتمالا در پی اثبات حقانیت راهبردی بود و این دو ریل هرگز به هم نمیرسند.
۶- نبودن اراده سیاسی متمرکز در چمدان فرستاده: یک مذاکره کننده زمانی پیروز میشود که طرف مقابل حس کند او اختیار تام برای امضا دارد. وقتی ونس متوجه شد که فرستاده باید برای هر واژه از اتاق فرمان اجازه بگیرد وزن سیاسی او در میز مذاکره سقوط کرد. ژئوپلیتیک دان بدون اختیار سیاسی تنها یک نقشه خوان است نه راهبر.
۷- در علم سیاست زمان عنصری حیاتی است. قالیباف در حالی وارد مذاکره شد که فشار جنگ و تحریم موضع او را از مذاکره برای پیشرفت به مذاکره برای بقا تغییر داده بود. وقتی در موضع ضعف زمانی قرار داری ژئوپلیتیک به جای اینکه ابزار قدرت باشد تبدیل به آینه ای می شود که تنها عمق محاصره را به تو نشان می دهد.
چکیده
شکست در گفتگو با ونس شکست علم ژئوپلیتیک نبود بلکه شکست کاربرد ابزار اشتباه برای وظیفهای درست بود. ژئوپلیتیک به ما میگوید کجا ایستادهایم، ولی دیپلماسی یاد میدهد چگونه از اینجا حرکت کنیم. قالیباف ثابت کرد که میتوان یک استراتژیست خوب بود، ولی معاملهگری ناموفق. مذاکره با سیاستمداران عملگرای جدید، نیازمند جسارت در اتخاذ تصمیمات سخت و مهارت در زبان بازی بین المللی است. حضور آن سیاه لشگر نشان داد که تیم اعزامی بیش از آن که به فکر نتیجه در اتاق مذاکره باشد به فکر ویترین برای داخل کشور بود. تاریخ نشان داده است که با نقشه ژئوپلیتیک میتوان در جنگ پیروز شد، ولی برای پایان دادن به جنگ باید بلد بود که چگونه پشت تریبون جهانی روایت را از چنگ رقیب ربود؛ کاری که ونس انجام داد و قالیباف با سکوت از کنار آن گذشت.
منبع: کانال نویسنده
زر میزنی
ظریف می رفت الان چندتا استان از ایران کم شده بود
معذرت میخوام ولی چ مقاله سطحی ای....شما اصل قضیه رو ول کردید یه سری مسایل فرعی و حاشیه ای رو ردیف کردید از یک و دو سه و....
بابا قالیباباف و ظریف و ایکس و ایگرگ و اصلا چه اثری میتونن داشته باشن وقتی کلیت نظام هییییییچ گونه عقب نشینی در باب غنی سازی و سایر مسایل حاضر نیست داشته باشه؟و البته طرف مقابل هم همین قدر سرسخت و خشک، دو تا تندروی حداکثر خواه هرگز نمی تونن به توافق برسن
بهترین مذاکره کننده دنیا هم میرفت همین میشد.
ظریف اگه سر برجام موفق شد برا این بود که هم روحانی(و البته حاکمیت در اون زمان) هم اوباما،میانه روی و انعطاف داشتن و دنبال صلح بودن ولی الآن دیگه اون خبرا نیست متاسفانه
بعید میدونم این نظر رو منتشر کنید ولی خودتون می خونید که
عالی
لعنت بر هر انچه که شما نادان ها باز هم اسم بدترین های دوران رو بر زبان میاورید بخاطر تعارض منافعی که به شما مترتب است وگرنه چه دستاوردی ظریف و روحانی غیر از عقب رفت با هزینه داشته ایم ان هم هزینه های انسانی عیر قابل جبران ؟؟؟؟وای بر شما وای