ایران تمام نمی‌شود

تاریخ ایران، کتاب قطوری‌ست پر از تلاش، پایداری و استقامت ، خیانت و افتخار. در میانه‌ی فراز و نشیب‌های سیاسی، چیزی که همواره برای ملت ایران معنایی فراتر از سیاست و حکومت داشته، خاک این سرزمین بوده است. تمامیت ارضی ایران، مفهومی فراتر از خطوط مرزی یا نام حکومت‌هاست. این خاک، نه فقط جغرافیا، که حافظه‌ی تاریخی، فرهنگی و هویتی ملتی‌ست که هزاران سال تمدن و مقاومت را در خود جای داده است.

امروز که به گذشته می‌نگریم، نباید اشتباه رایجی را تکرار کنیم: آن‌جا که بخشی از ایران جدا شد، تقصیر را تنها به گردن حکومت‌ها بیندازیم. درست است که برخی پادشاهان بی‌لیاقت یا مقهور، نقش داشتند، اما آنچه جدا شد، از ایران جدا شد، نه از حکومت وقت.

قفقاز در معاهده‌ی ننگین گلستان و ترکمانچای از ایران جدا شد، نه از قاجار. این سرزمین‌ها بخشی از تمدن ایران‌زمین بودند، نه دفتر کار فتحعلی‌شاه!

هرات، قلب تپنده‌ی خراسان بزرگ، در دوران ضعف و بی‌عملی از ایران جدا شد، نه صرفاً از شاهان بی‌تدبیر قاجار.

جزیره بحرین، در دل خلیج فارس، که تا سده‌ی بیستم با عنوان استان چهاردهم ایران شناخته می‌شد، از ایران جدا شد، نه از پهلوی.

و صدام حسین، در آغاز جنگ تحمیلی، خوزستان را نه از جمهوری اسلامی، که از خاک ایران طلب می‌کرد. نقشه‌اش، تجاوز به سرزمینی بود که هزاران سال جزو ایران بوده است، نه صرفاً حمله به یک نظام سیاسی.

ما باید تاریخ را از دریچه‌ی ملی نگاه کنیم. هر وجب از این خاک، متعلق به مردمانی‌ست که با خون و فرهنگ‌شان آن را حفظ کرده‌اند. اگر بی‌تفاوت شویم، تاریخ بار دیگر تکرار خواهد شد، و این‌بار نه فقط قفقاز و بحرین، که هویت‌مان را خواهند برید.

میهن‌دوستی و ملی‌گرایی حقیقی یعنی این: نگذاریم نام حکومت‌ها سایه بر مفهوم ایران بیفکند. یعنی بدانیم که هر تهدیدی به مرزها، تهدیدی به ایران است، نه فقط به دولت وقت. بدانیم که تمامیت ارضی، خط قرمز ماست، چه جمهوری، چه هر چیز دیگر.

این وطن، حاصل قرن‌ها مقاومت، دانش، هنر، جنگ و صلح است. ایران، فقط یک اسم نیست؛ روح مشترک ماست. اگر امروز ایستاده‌ایم، به احترام آنانی‌ست که پیش از ما برای این خاک جنگیده‌اند. فردا نیز بر دوش ماست؛ اگر بخواهیم نام ایران را بلند نگاه داریم، باید با آگاهی، هوشیاری، و میهن‌دوستی واقعی، از مرزهایش ـ چه جغرافیایی، چه فرهنگی ـ دفاع کنیم.

ایران تمام نمیشود، شروع کردن آسان است و لی اتمام ماجرا سخت است، حتی سخت‌تر از آن توضیح دادن مسئولان آمریکا و اسرائیل به افکار عمومی جهان است که چرا در میانه دیپلماسی از پشت میز بلند شدند و به بمب پناه بردند.در دنیا فقط یک نفر این هنر را دارد که صلح را تبدیل به جنگ کند بنیامین نتانیاهو. او امروز ترامپ را در باتلاق جنگ فرو برده است،

ترامپ همین چند ماه پیش میگفت قدرت هسته ای ایران را نابود کردیم پس اگر نابود شده امروز به چه چیزی حمله کرده اید جواب مشخص است "ایران"

ترامپ دوست دارد همیشه برنده باشد و خودش به خودش جایزه می‌دهد نمونه اش جایزه نوبل

او امروز برای رهایی از باتلاق جنگ فقط دنبال کسی است که کاسه کوزه ها را سر او بشکند و خود تنها به روی صحنه بیآید و او روی صحنه اعلام پیروزی کند ترامپ به زودی برای رهایی از باتلاق ،اعلام پیروزی خواهد کرد و به خودش تبریک خواهد گفت او فکر می‌کرد ایران در روز دوم جنگ می‌پاشد و تمام میشود و امروز که در باتلاق گیر کرده و تنها می‌خواهد خودش را نجات دهد آن هم با اعلام پیروزی دروغین مثل همیشه که ما بردیم‌.

او تاریخ را خوب به یاد نداشت که ایران از حمله مغول ها و محمود افغان ها جان به در برده او نمی‌داند دوره او تمام خو اهد شد اما آنچه پابرجاست ایران ماست ، ایران تمام نمیشود ایران ، ایران خواهد ماند و آیندگان خواهند گفت ترامپ حمله کرد، کودکان را کشت، واقعیت جنگ را سانسور کرد، ملوانان را زنده زنده غرق کرد اما در نهایت او رفت و ایران هنوز پابرجاست