معمای ترامپ؟ قمار صلح در اتاق جنگ

منطق ترامپ بر فشار حداکثری برای معامله حداکثری است؛ نه نابودی فیزیکی
 

یدالله کریمی پور/ تحلیلگر

​چند فکت بزرگ، تردیدها درباره اقدام نظامی علیه ایران را جدی‌تر کرده است:
​۱. مخالفت ۷۰تا ۸۰ درصدی مردم آمریکا با تکوین یک درگیری تازه در خاورمیانه. جنگی که مخالف شعار: اول آمریکا است؛
۲. کابوس تحمیل کردن مجدد هزینه های بالایی مانند جنگ های افغانستان و عراق؛
۳. ابهام‌ و ریسک بالا در چگونگی و نتایج جنگ‌ نامتقارن جمهوری اسلامی؛
۴. سیگنال های دیپلماسی بقا از رژیم‌ تهران با احتمال ارائه بسته پیشنهادی جذاب و ترامپ‌پسند. مثلا تعطیلی غنی سازی و...
۵.احتمال طولانی شدن تلاطم در بازار انرژی و رویگردانی منتخبین از جمهوری خواهان؛
۶. احتمال فرو رفتن واشینگتن در باتلاق منطقه و بهره برداری چین و روسیه از این تله استراتژیک؛
۷- تعطیلی طرح و برنامه صلح غزه و بهره برداری نتانیاهو از آن.

​ولی در برابر این فکت های بازدارنده، عوامل مشوق درگیری های محدود و مخرب از سوی ترامپ‌ کم نیست:

۱-  ترامپ سخت متاثر از «تیم امنیت ملی» و فشارهای لابی‌های منطقه‌ای است. گاهی ضرورت‌های سیاسی داخلی یا فشار متحدان، عقلانیت اقتصادی او را دور می‌زند؛
​۲- جمهوری اسلامی ممکن است در «محاسبه آستانه تحمل ترامپ» دچار اشتباه شود. ترامپ اگر احساس کند «تحقیر» شده یا اعتبار بازدارندگی‌اش زیر سوال رفته، ممکن است دست به واکنشی برق‌آسا و کمتر قابل کنترل بزند؛
۳- ترامپ باورمند است که سیاست های سلف او، باعث جری شدن رقبا شده باشد. بنابراین ممکن‌ است برای نشان دادن تفاوتش با بایدن و...دست به یک ضربه جراحی محدود ولی پر سرو صدا بزند؛ تا بدون واردشدن به جنگ‌ تمام عیار، دست برتر را در ژنو چهار و... داشته باشد.

لب کلام

​​منطق ترامپ بر فشار حداکثری برای معامله حداکثری است؛ نه نابودی فیزیکی. برای او، کشاندن جمهوری اسلامی به پای میز و گرفتن امتیاز «پیروزی نهایی» محسوب می‌شود. لذا، آرایش نظامی کنونی بیشتر از آنکه مقدمه جنگ باشد، ابزاری برای تحمیل صلحی گرانبها به ایران است. در این بازی، اگر جمهوری اسلامی «آبرومندانه» عقب‌نشینی کند، ترامپ ترجیح می‌دهد قهرمانِ یک صلح باشد تا فرماندهِ یک جنگ.