دستآوردهای سفر رئیسی به آمریکا؛ به رسمیت شناخته شدن دادزَنها و افزایش تعداد مسافران نیویورک
حضور این تعداد افراد در آمریکا که طبیعتاً هزینه هنگفتی هم روی دست مردم میگذارد، چه لزومی دارد؟ یکی از خبرنگاران نزدیک به محسن رضایی و قالیباف در پاسخ به این سوال در توییترش مینویسد: رویکرد «تهاجمی و فعالانه» تیم همراه رئیس جمهور در نیویورک نقطه مقابل «دیپلماسی التماسی» دولتهای قبل است که مثمرثمر هم بوده.
حاشیههای پُررَنگتَر از متن در نیویورک
گروه سیاسی- دومین حضور ابراهیم رئیسی در مقر سازمان ملل در نیویورک شاید به اندازه هشت سال حضور مستمر محمود احمدینژاد برای شرکت در مجمع عمومی سازمان ملل در آمریکا «حاشیه» داشت.
سفری که اتفاقاً نقطه پایانی آن در تهران هم با حاشیه تمام شد. جایی که رئیس دولت سیزدهم از سفارت ایران در نیویورک تشکر کرد و وزیرخارجهاش هم با انتشار تصویر بوسه رئیسی بر قرآن در صحن مجمع سازمان ملل این شعر حافظ را توییت کرد: «زاهد ار رندیِ حافظ نکند فهم چه شد؟ دیو بگریزد از آن قوم که قرآن خوانند.» شعری که مفهوم آن مورد توجه بسیاری از کاربران در شبکه اجتماعی توییتر قرار گرفت.
اما هیات همراه او که در این سفر، به گفته بسیاری از رسانهها پر وپیمان هم بودند، اجازه رویارویی خبرنگاران را با ابراهیم رئیسی ندادند. افرادی چون مجتبی امینی، کارگردان سریال امنیتی گاندو، رضا نقیپور رئیس پیشین حراست فدراسیون فوتبال و معاون مراسم و تشریفات دفتر رئیس جمهور، محمد نسیمی، خبرنگار و مدیر روابط عمومی هلالاحمر، یوسف سلامی خبرنگار و ..(!)
هر چند به طور شفاف مشخص نیست که چند نفر به عنوان هیات همراه رئیس دولت و با چه وظایفی او را در این سفر مهم همراهی کردهاند اما حرف و حدیث پیرامون این مطلب بسیار زیاد است. تا جاییکه محمد مهاجری، فعال سیاسی اصولگرا هم روز پنج شنبه 29 شهریور مدعی شد که در این سفر جمیله علمالهدی، همسر و دختر ابراهیم رئیسی هم او را همراهی کردهاند. خبری که یک روز بعد، خبرگزاری دولت رسماً آنرا تایید کرد.
جمیله علمالهدی، که هفته گذشته یکی از نمایندگان مجلس او را بانوی بزرگ ایران نامیده بود در این سفر و در گفت وگو با خبرنگار نشریه آمریکایی نیوزویک مدعی شد که: مردان در ایران ترجیح میدهند از همسر خود نخواهند که کار کند. اما درباره وضعیت خودش اضافه کرد که قبل از رئیس جمهور شدن همسرش فعالیت سیاسی آنچنانی نداشته اما بعد از راهی شدن ابراهیم رئیسی به پاستور فعالیتهای سیاسیاش را گسترش داده است.
موضوعی که طی دو سال گذشته حتی صدای بسیاری از فعلان سیاسی نزدیک به دولت و اصولگرایان را هم درآورده و چندی پیش یک رسانه فارسی زبان از تذکر رهبر انقلاب به رئیسی پیرامون دخالت دختر امام جمعه مشهد در امور کشور خبر داده بود.
اما سوالی که این روزها توسط بخش عمدهای از کاربران در شبکههای اجتماعی مطرح میشود این است که حضور این تعداد افراد در آمریکا که طبیعتاً هزینه هنگفتی هم روی دست مردم میگذارد، چه لزومی دارد؟ یکی از خبرنگاران نزدیک به محسن رضایی و قالیباف در پاسخ به این سوال در توییترش مینویسد: رویکرد «تهاجمی و فعالانه» تیم همراه رئیس جمهور در نیویورک نقطه مقابل «دیپلماسی التماسی» دولتهای قبل است که مثمرثمر هم بوده.
اشاره او احتمالاً به خبرنگارانی است که همراه تیم ایرانی در نیویورک نقش «دادزن» را ایفا میکردند. به عنوان مثال چند دقیقه قبل از اینکه ابراهیم رئیسی وارد صحن علنی مجمع سازمان ملل شود یکی از خبرنگاران هیات همراه رئیسی، حاضر در گیت عبور روسای جمهور، از او میخواهد که از آرمان علیوردی و تحریمهای ظالمانه آمریکا صحبت کند. اما در واقع وظیفه این خبرنگار این بود که با فریادهای خود باعث شود صدای سایر خبرنگاران رسانههای خارج از ایران به گوش ابراهیم رئیسی نرسد.
بخشی از همراهان رئیسی در سفر نیویورک وظیفه داشتند کنار سایر خبرنگاران رسانههای فارسیزبان خارج کشور قرار بگیرند و با فریاد اجازه ندهند آنها سوالشان را بپرسند! به گفته رسانهها از جمله حواشی نیویورک کل کل معاون تشریفات ابراهیم رئیسی با خبرنگار ایران اینترنشنال روی آنتن زنده این شبکه بود که رضا نقیپور، معاون رییس دفتر رئیسی در امور مراسم و تشریفات با کیان امانی خبرنگار شبکه ایران اینترنشنال روی آنتن زنده در حاشیه مجمع عمومی سازمان ملل متحد جدل میکرد. رضا نقی پور پیشتر با فیلم «go_go» درروسیه هنگام سفر رئیس جمهور به مسکو به شهرت رسید. وی خطاب به خبرنگار اینترنشنال گفت: آخر نگفتی ماجرای سیما ثابت چه شد؟
اما این پایان حواشی حضور ابراهیم رئیسی در آمریکا نبود. رئیس دولت سیزدهم در پایان سفرش و به محض رسیدن به تهران از بازگرداندن 3506 لوح هخامنشی به کشور، از آمریکا خبر داد که مورد توجه بسیاری از رسانههای حامی دولت قرار گرفت.
این رسانهها بازگرداندن این الواح قدیمی را یکی از مهمترین دستآورد دولت سیزدهم در سفر به آمریکا معرفی کردند و از آن به عنوان دیپلماسی اقتدار یاد کردند. این در حالی است که ماجرای گفت وگوها پیرامون بازگرداندن این الواح به کشور مربوط به رایزنیهای دولت وقت (محمدجواد ظریف و لعیا جنیدی) میشود که دیوانعالی آمریکا سال 1396 رای به بازگشت این اشیاء باارزش به ایران داد و این الواح در سال 1402 به ابراهیم رئیسی تحویل داده شد.
بنابراین میتوان دستآورد دومین حضور رئیسی در آمریکا را «حاشیههای پررنگ تر از متن» نامید که هرچند برای قریب به اتفاق مردم آبی نداشت، اما برای هیات همراه دولت سیزدهم و رئیس آن، نان داشت.
ارسال نظر