گرانی مواد اولیه و محدودیت افزایش قیمت شوینده ها؛ تگزاپون در کانون فشار بر کارخانه ها

همزمان با افزایش هزینه مواد اولیه پتروشیمی، تولیدکنندگان شوینده با مسئله دشواری روبرو شده اند: چگونه می توان هزینه تولید را کنترل کرد، بدون آنکه کیفیت محصولات کاهش پیدا کند یا قیمت فروش از توان خرید خانوارها فاصله بگیرد؟ تگزاپون، یکی از مواد اولیه پرمصرف در تولید شامپو، مایع ظرفشویی و مایع دستشویی، از جمله موادی است که مدیریت مصرف آن در چنین شرایطی اهمیت بیشتری پیدا می کند.

به گزارش مستقل آنلاین، صنعت شوینده ایران در ماه های اخیر با افزایش هزینه تامین مواد اولیه و محدودیت در انتقال این هزینه ها به قیمت محصولات نهایی مواجه شده است. این وضعیت باعث شده موضوع اصلاح فرمولاسیون، کاهش ضایعات و افزایش بهره وری خطوط تولید بیش از گذشته مورد توجه واحدهای صنعتی قرار گیرد.

حسام بیگدلو، دبیر انجمن صنایع شوینده، بهداشتی و آرایشی ایران، در اظهاراتی که ۱۷ آبان ۱۴۰۵ منتشر شد، اعلام کرد حدود ۶۰ درصد قیمت تمام شده محصولات شوینده به مواد اولیه پتروشیمی وابسته است.

او همچنین از افزایش فشار هزینه ها پس از پایان دوره تثبیت قیمت مواد اولیه پتروشیمی سخن گفت و توضیح داد که تولیدکنندگان با وجود رشد هزینه ها، امکان افزایش متناسب قیمت فروش محصولات خود را نداشته اند.

این شرایط به معنای افزایش یکسان قیمت تمام مواد اولیه نیست، اما نشان می دهد که کارخانه های شوینده برای حفظ حاشیه سود خود با محدودیت های جدی روبرو هستند.

فشار هزینه ها به واحدهای فرمولاسیون رسید

در سال های گذشته، بخشی از برنامه ریزی اقتصادی کارخانه های شوینده بر مدیریت قیمت خرید مواد اولیه متمرکز بود. اکنون افزایش هزینه های تولید باعث شده واحدهای تحقیق و توسعه نیز نقش پررنگ تری در کنترل بهای تمام شده پیدا کنند.

یکی از گزینه های مطرح در چنین شرایطی، بازنگری در مقدار مصرف مواد فعال سطحی است. با این حال، کاهش مقدار یک ماده اولیه بدون بررسی تاثیر آن بر عملکرد محصول می تواند نتیجه معکوس داشته باشد.

در تولید شوینده های مایع، تگزاپون یا سدیم لورت سولفات از اجزای مهم سیستم پاک کنندگی محسوب می شود. تغییر مقدار مصرف این ماده ممکن است ویژگی هایی مانند قدرت شویندگی، میزان کف، غلظت و پایداری محصول را تحت تاثیر قرار دهد.

از طرف دیگر، کاهش هزینه فرمولاسیون تنها زمانی به صرفه جویی واقعی تبدیل می شود که محصول نهایی همچنان الزامات کیفی و عملکرد مورد انتظار مصرف کننده را تامین کند.

صرفه جویی در مواد اولیه، بدون تغییر ناخواسته کیفیت

یکی از چالش های فنی کارخانه ها، محاسبه مقدار واقعی ماده فعال موجود در تگزاپون مصرفی است. در شرایطی که تولیدکنندگان به دنبال کنترل هزینه ها هستند، تفاوت میان وزن ماده اولیه و مقدار ترکیب فعال آن اهمیت بیشتری پیدا می کند.

در راهنمای تخصصی تگزاپون منتشر شده توسط فومکس شیمی، بر ضرورت بررسی درصد ماده فعال یا Active Matter در گواهی آنالیز محموله تاکید شده است. بر اساس توضیحات این مجموعه، تگزاپون N70 معمولا حدود ۶۸ تا ۷۲ درصد ماده فعال دارد و مقدار دقیق آن باید از مشخصات همان بچ تولیدی استخراج شود. این موضوع در محاسبه مقدار مصرف اهمیت دارد؛ زیرا تغییر درصد ماده فعال می تواند نسبت مواد در فرمول را تحت تاثیر قرار دهد. همچنین تنظیم ویسکوزیته باید پس از پایدار شدن سیستم سورفکتانت انجام شود تا تغییرات ناخواسته در غلظت محصول کاهش پیدا کند.

این ملاحظات نشان می دهد که کاهش هزینه تولید صرفا با کم کردن مقدار مواد اولیه امکان پذیر نیست. هر تغییر در فرمول باید از نظر عملکرد، پایداری و قابلیت تولید انبوه ارزیابی شود.

در غیر این صورت، هزینه دوباره کاری، اصلاح محصول یا افزایش ضایعات ممکن است صرفه جویی اولیه را خنثی کند.

معادله دشوار قیمت و قدرت خرید خانوار

مسئله دیگر صنعت شوینده، فاصله میان رشد هزینه تولید و شرایط بازار مصرف است. افزایش قیمت محصولات نهایی ممکن است فشار بیشتری بر بودجه خانوارها وارد کند و تولیدکنندگان را در حفظ حجم فروش با چالش مواجه سازد.

در چنین فضایی، کارخانه ها باید میان کیفیت، قیمت تمام شده و رقابت پذیری محصول تعادل برقرار کنند. تغییر بسته بندی، کاهش ضایعات تولید و بهینه سازی فرایندها از جمله راهکارهایی هستند که می توانند بدون کاهش مستقیم کیفیت فرمول، هزینه ها را تحت تاثیر قرار دهند.

با این حال، میزان اثربخشی هر راهکار به ساختار هزینه و شرایط عملیاتی کارخانه وابسته است و نمی توان یک نسخه واحد برای تمام تولیدکنندگان ارائه کرد.

تحولات اخیر صنعت شوینده نشان می دهد که مسئله اصلی دیگر فقط تامین مواد اولیه شوینده نیست؛ بلکه حفظ کیفیت محصول در شرایط فشار اقتصادی است. برای کارخانه هایی که از تگزاپون استفاده می کنند، مدیریت دقیق فرمولاسیون و کاهش اتلاف مواد می تواند بخشی از پاسخ به این چالش باشد، بدون آنکه بار افزایش هزینه ها مستقیما به کیفیت محصول منتقل شود.