پوریا پورسرخ ازدواج کرد + تصاویر و بیوگرافی

پوریا پورسرخ در برنامه عید 99 اعلام کرد که در سال 1398 ازدواج کرده و همسرش در حوزه هنر سینما و تلویزیون نیست و اولین نوروز زندگی مشترکشون نوروز 99 است.

پوریا پورسرخ ازدواج کرد + تصاویر و بیوگرافی

پوریا پورسرخ بازیگر سرشناس و مطرح ایرانی است. پوریا پورسرخ متولد 4 تیر 1354 می باشد. پوریا پورسرخ دارای مدرک دکترای فیزیولوژی گیاهی است. پوریا پورسرخ در برنامه عید 99 اعلام کرد که در سال 1398 ازدواج کرده و همسرش در حوزه هنر سینما و تلویزیون نیست و اولین نوروز زندگی مشترکشون نوروز 99 است.

 

پوریا پورسرخ و بازیگر ترکیه ای در نمایی از یک سریال

FjmgL6JCNqDR

 

پوریا پورسرخ در محله جردن تهران متولد شده و فرزند اول خانواده است. او دو خواهر و یک برادر کوچکتر از خود دارد. مادرش معلم زبان است و پدرش بازنشسته شرکت نفت می باشد. پوریا پورسرخ همزمان با ورودش به مقطع دکتری پیشنهاد بازی در سریال تلویزیونی «فرار بزرگ» را پذیرفت و با این کار وارد حرفه بازیگری شد..

 

 

پوریا پورسرخ در سال ۱۳۸۵ با بازی در سریال وفا به کارگردانی محمدحسین لطیفی به‌عنوان چهره‌ای جدید مطرح شد و پس از آن این مسیر را با ایفای نقش‌های متنوع و متعدد دیگری ادامه داد..وی در همین سال با حضور در فیلم روز سوم نامزد بهترین بازیگر نقش مکمل مرد از بیست و پنجمین جشنواره فیلم فجر شد.

 

پورسرخ مسیر بازیگری را با بازی در فیلم‌هایی نظیر آناهیتا ساخته عزیزالله حمیدنژاد، عیار ۱۴ ساخته پرویز شهبازی، روز رستاخیز ساخته احمدرضا درویش ادامه داد. وی در اولین فیلم سه‌بُعدی تاریخ سینمای ایران آقای الف علی عطشانی در نقش آقای الف ایفای نقش کرد و بازی در طولانی‌ترین سریال ایرانی(کیمیا) را در کارنامه دارد.

 

 

pouriapoursorkh_123141098_186971989605225_7712358418278319428_n

پوریا پورسرخ و سپند امیرسلیمانی

 

افتخارات

نامزد دریافت سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول مرد برای نقش‌آفرینی در فیلم سینمایی روز سوم دربیست و پنجمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم فجر

نامزد دریافت تندیس حافظ بهترین بازیگر نقش اول مرد درام برای بازی در سریال کیمیا

نامزد دریافت تندیس حافظ بهترین بازیگر نقش اول مرد درام برای بازی در سریال وفا

نامزد دریافت تندیس حافظ بهترین بازیگر مرد درام برای بازی در سریال برادر

 

pouriapoursorkh_123768142_368808460999957_7711869224136343788_n

گفتگوی صمیمانه با پوریا پورسرخ

پوریا پور سرخ بازیگری است که این روزها با سریال کیمیا در  تلویزیون  حضور دارد و همین مسئله باعث شده که بیشتر در کانون توجهات قرار بگیرد. بااو گفتگوی صمیمانه ای انجام داده ایم که در آن از زندگی خصوصی و تجربیات کاری اش صحبت های جالبی کرده است.

پوریا پورسرخ  نمونه کامل از یک انسان موفق است. در حالی که نزدیک به 10 سال از حضورش در عرصه بازیگری می گذرد و موفقیت های زیادی را در این عرصه تجربه کرده است، اما هرگز آدمی تک بعدی نبوده و در کنار بازیگری، تحصیلات خود را تا مدارج بالا ادامه داده و از طرف دیگر هرگز حواشی و شایعات مرسوم بازیگری را وارد زندگی شخصی و  حریم خصوصی  خود نکرده است.

 

قواعد  رقابت  سالم را به خوبی می داند و از تجربیاتش، پلی برای رسیدن به موفقیت ساخته است. او حتی از معدود بازیگرانی است که به شدت به  سلامت  روحی و جسمانی خود اهمیت می دهد و حالا بعد از 3سال دوری از  مصاحبه  های مطبوعاتی، درباره ابعاد تازه ای از زندگی و حرفه اش صحبت کرده است، از تجربیاتی که در این سال ها به دست آورده و آرامشی که این روزها در زندگی اش جاری است.


pouriapoursorkh_121262254_345721876698303_3616091387352205446_n

پخته تر شدم

نزدیک به 10سال از حضورم در عرصه بازیگری می گذرد و هرکسی در هر شرایطی وقتی 10 سال از عمرش سپری می شود، تغییرات زیادی می کند، بزرگ تر می شود، پخته تر می شود و... من هم طبیعتا در این سال ها تغییرات زیادی کرده ام. مثلا شاید نسبت به برخی مسائل که قبلا خیلی سریع ری اکشن نشان می دادم، دیگر الان واکنش خاصی نداشته باشم، شاید مسائلی بوده که در گذشته باعث آزارم می شده ولی حالا برایم تبدیل به سوژه خنده شده است.

خیلی خاطرات از آن دوران اولیه حضورم دارم که از ذهنم پاک نمی شود، ولی آزارم نمی دهد بلکه برایم به تجربیاتی ارزشمند تبدیل شده است. ناپلئون می گوید هیچ گاه به گذشته ام نگاه نمی کنم، مگر اینکه بخواهم از آن درس بگیرم. من هم سعی می کنم از تجربیاتی که از گذشته ام کسب کرده ام به عنوان توشه راهم استفاده کنم.

pouriapoursorkh_123116534_358510988596800_334966099890075400_n

درس هایی از مطبوعات

زمانی که من با سریال «وفا» معرفی شدم، تنها چند چهره جوان بودند که در رسانه ها حضور داشتند و اتفاقی که برای «وفا» افتاد شاید پیش از آن فقط برای «مسافری از هند» و «خط قرمز» افتاده بود و فکر می کنم آن زمان نیاز بود که  رسانه  ها سراغ چهره های جدیدتر بروند.

من هم در آن زمان به عنوان یک آدم بی تجربه که وارد حرفه بازیگری شده بودم، پیش خودم فکر می کردم الان دوتا مصاحبه انجام می دهم و نهایتا چهارجا چاپ می شود ولی می دیدم که هر مصاحبه من بیست جا چاپ می شد و این خودش یکی از تجربیاتی بود که در آن دوران کسب کردم چون زمانی که مردم یک مصاحبه را می خوانند، راجع به شخصیت آن آدم قضاوت می کنند و بر اساس صحبت های آن فرد می گویند چقدر این آدم توخالی است یا برعکس چقدر آدم درستی است و بعضی از مصاحبه های ساختگی یا برداشت های اشتباه باعث می شود که قضاوت اشتباهی راجع به آن هنرمند انجام شود. البته این را هم بگویم که این مسائل جزئی از کار ماست، شما نمی توانید بگویید که من وارد آب می شوم ولی خیس نمی شوم! من هم در این مدت درباره رویکرد خودم نسبت به  مطبوعات  تجربیاتی کسب کردم که بسیار مفید بود.

 

pouriapoursorkh_120366833_705170600088295_3377739795895972287_n

آرامش حرف اول را می زند

هر انسانی  اخلاق  و رفتار خاص خودش را دارد و من هم در تمام این سال ها سعی کرده ام زندگی شخصی و خانواده ام را وارد مسائل رسانه ای مرسوم این حرفه نکنم و البته ایرادی هم به دیگران نمی گیرم که چنین کاری کرده اند چون این موضوع کاملا شخصی است. شما خودتان بهتر این موضوع را می دانید چون از اولین کسانی بودید که با من مصاحبه کردید، اینکه من در همان سال های اول حضورم در این حرفه، همیشه از این فضا دور بودم و بعضا اذیت می شدم از اتفاقاتی که به زندگی شخصی ام ورود پیدا می کرد. ولی با تجربیاتی که کسب کردم و آنها را به کار گرفتم، حالا آرامش بسیار خوبی دارم و آن را با یک دنیا عوض نمی کنم. برای من آرامش امروزم از همه چیز مهم تر است و به همین دلیل همیشه سعی کردم زندگی شخصی و خانوادگی ام را از رسانه ای شدن و حواشی دور نگه دارم تا این آرامش را داشته باشم.

 

pouriapoursorkh_120290627_346658489928128_5063094353403778394_n

من هم ازدواج می کنم

ازدواج یک برگ از صفحات زندگی هر آدم نرمالی است که باید یک روز اتفاق بیفتد. به نظرم این عقیده و صحبت یک آدم نرمال نیست که مثلا بیاید در مصاحبه اش بگوید که «من امسال می خواهم ازدواج کنم!» چون به نظرم ازدواج اتفاقی است که نیاز به آن باید حس شود و سپس طرف مقابلت را پیدا کنی که این پروسه ممکن است یک ماه طول بکشد یا یک سال یا حتی بیشتر... مطمئنا من هم مثل هر آدم نرمال دیگری این اتفاق را در زندگی ام تجربه خواهم کرد، قطعا به آن فکر می کنم و ایده آل های خودم را دارم ولی تا زمانی که پیش نیاید، لزومی نمی بینم که راجع به آن صحبت کنم و حواشی رسانه ای برای خودم ایجاد کنم چون زمانی که این اتفاق بیفتد، همه متوجه خواهند شد. صحبت از ازدواج شد و جا دارد من بازهم به سام درخشانی عزیز و همسر محترم شان تبریک بگویم.

 

pouriapoursorkh_119229811_3455320374586541_5303634070884090985_n

کمال گرایی مخصوص من

هر کسی در زندگی به دنبال کمال است و این ذات بشر است و تنها تفاوت انسان با سایر مخلوقات این است که همیشه به دنبال کمال و کمال گرایی است و این موضوع در زندگی، در شغل، در ازدواج و در تمام مسائل زندگی وجود دارد ولی من شخصا تا جایی به دنبال کمال گرایی هستم که تبدیل به آفت برای انجام کارهایم نشود و زمانی که حس کنم این کمال گرایی به کاری که می خواهم انجام بدهم، ضربه می زند، قطعا جلوی آن را می گیرم و نمی گذارم تبدیل به وسواس شود.

ضمن اینکه کمال گرایی و ایده آل گرایی تا یک جاهایی دست خود آدم است و بخشی از آن از عهده انسان خارج است. مثلا من به عنوان یک بازیگر دوست دارم با بزرگ ترین فیلمسازان  جهان  مثل اسکورسیزی یا اسپیلبرگ کار کنم ولی آیا واقعا این شرایط در حالت نرمال و عادی وجود دارد؟ پس همه ما دنبال رسیدن به کمال هستیم ولی تا جایی که دست خودمان است و به زندگی مان لطمه نزند.

 

pouriapoursorkh_119199228_391486961840721_1835913624904639810_n

حتی در نقش یک سیگاری هم حاضر نمی شوم

من همیشه سعی می کنم سلامت زندگی ام را حفظ کنم که این سلامت زندگی شامل سلامت  روحی و روانی  و سلامت جسمانی می شود. همانطور که گفتم خودم را از حسادت ها و کینه ها دور کرده ام و به نظرم این سلامت روحی است که این روزها از آن لذت می برم. سلامت جسمانی ام را هم همیشه سعی کرده ام با ورزش و  تغذیه  مناسب حفظ کنم و به نظرم اینها کاملا به خود شخص برمی گردد که چطور زندگی می کند.

من تا به حال در هیچ  فیلم سینمایی  سیگار نکشیده ام و شاید هم برای یک بازیگر این موضوع یک ضعف باشد چرا که می گویند باید بتوانی در هر نقشی بازی کنی، ولی آنقدر شهامت داشته ام که بگویم «نه، من نمی توانم در نقش یک سیگاری بازی کنم.» حتی این را بارها شنیده ام که هستند بزرگانی در سینمای خودمان که وقتی نقشی به آنها پیشنهاد می شود و فیلمنامه را می خوانند به سازندگان آن فیلم می گویند که «فلان بازیگر برای این نقش بهتر از من است» و این اخلاق حرفه ای است و همان  سلامت شغلی  است که به نظرم اوج اعتمادبه نفس یک انسان را نشان می دهد.

 

pouriapoursorkh_118981337_1232536310439982_82372576178521394_n

مطمئن باشید قدرت طلبی چاره کار نیست

در همان شروع کارم، خیلی از همکاران می گفتند که پوریا نهایتا 2سال بیشتر در سینما دوام نمی آورد و متاسفانه خیلی از ضرباتی که ما در این حرفه می خوریم، از همکاران خودمان است و خیلی از ما هنوز قواعد رقابت را بلد نیستیم و این موضوع فقط مختص سینما نیست، بلکه متاسفانه در  جامعه  ما رفته رفته تبدیل به یک اصل شده است. زمانی که ما بچه بودیم ضرب المثلی بود که می گفتند «بار کج به منزل نمی رسد!» ولی حالا می بینیم که گویا بار کج خیلی هم خوب به منزل می رسد و متاسفانه کسانی که بازی جوانمردانه را بلد نیستند، اتفاقا بیشتر به موفقیت می رسند.

مثلا در  فوتبال  اگر بخواهم مثالی بزنم باید به وحید هاشمیان عزیز اشاره کنم که مدارک مربیگری که او دریافت کرده را بعید می دانم فرد دیگری در  ایران  دریافت کرده باشد و با خودم فکر می کردم اگر فلان بازیکن فوتبال که روابط  پشت پرده  زیادی دارد، اگر نصف این مدارک را داشت الان تمام مطبوعات ورزشی و اهالی ورزش فشار می آوردند که باید در  تیم ملی  باشد. هستند بازیکنانی که تا برای کلاس مربیگری ثبت نام می کنند، همه فشار می آورند که این آدم حتما باید در تیم های بزرگ باشد و نمی شود منکر این لابی ها شد. یکی از آرزوهایی که دارم این است که شرایط طوری باشد که نسل های بعد از من به این جمع بندی برسند که لازم نیست برای رسیدن به موفقیت به افرادی که دارای نفوذ صنفی هستند چنگ بزنند، یا ناجوانمردانه بازی کنند یا به دیگران پشت پا بزنند تا خودشان پیشرفت کنند.

 

pouriapoursorkh_118817391_346347226511152_6403270075829075183_n

از حسادت و کینه بیزارم

یک اصل مهم در زندگی من وجود داشته و صادقانه با تمام وجود پای این قضیه هستم و می توانم به شرافتم قسم بخورم که 10 سال دیگر هم همین هستم و این را از همه اطرافیانم که با من در ارتباط هستند، اساتید دانشگاهم، همکلاسی هایم و... می توانید بپرسید. هرکسی در زندگی فراز و نشیب هایی داشته و من هم داشتم ولی من یک اصل مهم در زندگی دارم و آن هم رقابت سالم است. به شرافتم قسم می خورم که هرگز از موفقیت کسی ناراحت نشدم و به کسی حسادت نکردم. همیشه مانند دونده های ماراتن به هدفم نگاه کرده ام و هرگز به فکر این نبودم برای پیشرفت خودم، به کسی ضربه بزنم. حتی در دلم نسبت به کسانی که به من حسادت می کردند هم حس بدی ندارم.

pouriapoursorkh_117291303_217238923036745_2608234557243488258_n

موفقیت به تلاش و پشتکار وابسته است

معتقد هستم که هر آدمی در کارش، جای خودش را پیدا می کند. در هر کاری برای همه جا هست و هیچ کس جای دیگری را تنگ نکرده است و دیگر به تلاش و استعداد آن آدم بستگی دارد که تا کجا پیشرفت کند. یکی از اساتید دانشگاهی ام می گفت یک نوازنده در آکروپلیس می نوازد و یک نوازنده دیگر سر چهارراه می نوازد، هر دو نوازنده هستند ولی هر دو هنرمند نیستند.

 

pouriapoursorkh_107930080_975154772933455_555874173328481750_n

 

معرفت و علم مکمل هم اند

خانواده من خانواده ای است که به شدت به تحصیل اهمیت می دهد و به همین دلیل است که اهمیت به تحصیل همیشه در وجود من بوده و هست. هرچند معتقد هستم که انسانیت و  رشد  فکری و اخلاقی به تحصیل و مطالعه نیست. من افرادی را می شناسم که دائم کتاب های  روانشناسی  در دست دارند و پُز روشنفکری می دهند و صبح تا شب درباره روانشناسی،  انرژی  مثبت، دوست داشتن هم نوع، محبت،  عشق و علاقه  صحبت می کنند ولی در رفتار و کارهایشان دائم دنبال خراب کردن دیگران، حسادت و زیرآب زدن هستند! «چارپایی بر او کتابی چند، نه زاهد بود، نه دانشمند»، من معتقد هستم که بهتر است آدم یک کتاب بخواند ولی آن را بفهمد و نمود و اثر آن کتاب در رفتارش نمایان شود تا اینکه دائم در صفحه اش کتاب های مختلف را معرفی کند ولی میزان کینه اش نسبت به دیگران وحشتناک باشد و به شدت به روانکاو نیاز داشته باشد!

هرچند این موضوع نیاز به روانکاو و روانشناس در جامعه ما جا نیفتاده است و در حالی که در کشورهای دیگر این کار به یک روتین در زندگی شان تبدیل شده است و درواقع اتفاقات و ناراحتی های شخصی و کاری خودشان را نزد  پزشک  تلطیف می کنند ولی ما چون این کار را انجام نمی دهیم، خروجی آن می شود دعواهای روزانه در  ترافیک  و کوچه و خیابان.

 

pouriapoursorkh_106416719_696823541154285_6433447960630085131_n

یک مقدمه قابل تامل و فراموش نشدنی

اخیرا کتابی با عنوان «اقتدارگرایی ایرانی در عهد قاجار» به قلم استاد علوم سیاسی دکتر محمود سریع القلم به بازار نشر عرضه شده است که به همه توصیه می کنم آن را مطالعه کنند. آنچه بیش از موضوع و متن کتاب، خواننده را تحت تاثیر قرار می دهد، صفحه «تقدیم» است که نویسنده در ابتدای کتاب خود آورده است که در نوع خود کم نظیر است. در متن تقدیم کتاب آمده است:تقدیم به ایرانیان زیر 10سال، که در آینده برای کسب ثروت، به نهاد  دولت  نزدیک نخواهند شد! برای افزایش قدرت کشور،  ثروت  تولید خواهند کرد. ظرفیت نقدپذیری و اصلاح تدریجی را در خود پدید خواهند آورد. از فرهنگ واکنش های سریع به خویشتن داری، ارتقای فرهنگی پیدا خواهند کرد.

از فرهنگ شفاهی و غیردقیق به فرهنگ مسئولانه مکتوب، انتقال تمدنی پیدا خواهند نمود. از رفتارها و کارهای کوتاه مدت به گستره درازمدت، رشد فکری پیدا خواهند کرد. تضعیف، تخریب و انتقام را از  فرهنگ سیاسی  خود حذف خواهند نمود. به رشد فردی و استقلال فکری از طریق مطالعه حداقل 2ساعت در روز روی خواهند آورد. برای ایرانیان دیگر از رانندگی گرفته تا کسب قدرت،  حقوق  قائل خواهند شد. از رشد و موفقیت دیگران به طور واقعی خوشحال شده و درس خواهند آموخت. غرور بی جا، حسادت و ناجوانمردی را به سکوت، احترام و گذشت تبدیل خواهند کرد.  دروغگویی  و وارونه جلوه دادن واقعیت ها را از نظام معاشرتی خود با دیگران حذف خواهند نمود. برای کسب قدرت، به اصل رقابت و فرصت برای دیگران اعتقاد خواهند داشت.

 

pouriapoursorkh_72368321_133614651303431_8031081072416001426_n

با هم مهربان تر باشیم

تمام کسانی که فضاهای مجازی من را دنبال می کنند، می دانند که من هرگز به خودم اجازه نداده ام که مثلا از کلمه فن پیج استفاده کنم یا کسانی که عضو صفحه من هستند را طرفداران خودم بنامم، بلکه همیشه مردم را به عنوان دوستان خودم می دانم. اما متاسفانه می بینم که نسبت به همدیگر در همه عرصه ها بی رحم شده ایم. به نظرم نباید اسم این را فضای مجازی بگذاریم، بلکه این دقیقا فضای حقیقی است و کسانی که توهین می کنند، حرف دل خودشان را اعلام می کنند اما شاید شیوه و فرهنگ ما دچار مشکل شده است. مثلا من رئالی دوآتشه هستم و بعد از شکست این تیم مقابل  بارسلونا  دوست داشتم ری اکشن طرفداران رئال را در صفحه این باشگاه ببینید، درصد توهین ها آنقدر ناچیز است که اصلا باور نمی کنید ولی اگر این اتفاق در ایران بیفتد، بدترین فحش ها و توهین ها انجام می شود. واقعا یک مقدار نسبت به هم بی رحم شده ایم.

 

pouriapoursorkh_70703528_139133914114279_2588393502240165310_n

ما هم مثل مردم زندگی می کنیم

متاسفانه نکته دیگری که در سال های اخیر بین مردم رواج پیدا کرده یا بهتر است بگویم که آن را رواج داده اند این است که با لوکس جلوه دادن زندگی فوتبالیست ها و هنرمندان، باعث گارد گرفتن مردم نسبت به آنها شده اند. عده ای فکر می کنند ما زندگی لوکسی داریم و  پول  مفت درمی آوریم. من هنوزهم بعد از این همه سال کار کردن، اجاره نشین هستم.

به یکی از دوستان بازیگر گفتم تو که دائم در مصاحبه هایت می گویی من چندصد میلیون برای این فیلم و چندصد میلیون برای آن فیلم می گیرم و می خواهی با این مصاحبه ها با دیگر بازیگران رقابت کنی، به این موضوع فکر نمی کنی که همین رقم های دروغین که می گویی می تواند باعث  خشم  مردم شود. آن جوانی که در پایین شهر در یک زندگی کارگری حضور دارد، چه فکری راجع به ما می کند؟! معلوم است که اگر من هم جای آن جوان باشم، عصبانی و ناراحت می شوم و گارد می گیرم. اینها همه مسائلی است که اختلاف ایجاد می کند.

 

pouriapoursorkh_70136262_3214359851938242_4417776830575061816_n

ورود شما به دنیای بازیگری چطور اتفاق افتاد؟

خیلی سال پیش، کلاس کارگردانی آقای لطیفی می رفتم. آنجا آشنایی شکل گرفت و بعد هم با ایشان در تماس بودم. تا اینکه یک روز زنگ زدند که بیا سر کاری که اسمش «فرار بزرگ» بود. اول قرار بود دستیار آقای لطیفی باشم. به طور کاملا خودجوش بازیگر نقشی که من بعداد آن را بازی کردم، نمی دانم به چه دلیل نیامد و گروه بازیگری در کل شخم خورد.

 

ناگهان قسمت شد و من بازی کردم. آقای لطیفی در ذهنش ماند و فکر می کنم یکی دو سال بعد، قصه «وفا» پیش آمد و بخت به من رو کرد.

 

pouriapoursorkh_71035412_173634163761602_3081173516492044982_n

از دوران جوانی و نوجوانی پیگیر جدی سینما بودید؟

اصلا و ابدا. گره خوردن زلفم با این مقوله سینما و هنر هفتم تقریبا از وقتی شد که من خیلی قضا و قدری کلاس های بازیگری آقای امین تارخ رفتم. قبل از آن خیلی برایم سینما چیزی نبود که پیگیر باشم و سرگرمی مورد علاقه ام باشد. به مرور این اتفاق افتاد. یادم هست در دورانی برای اینکه از مدرسه فرار کنیم، ترجیح می دادیم

 

همه جا از جمله سینما و فوتبال برویم جز مدرسه. من فیلم های مهم و شاخص تاریخ سینما را در سینما می دیدم. «مادر» مرحوم علی حاتمی را با اینکه بچه بودم، رفتم در سینما دیدم. یا «آژانس شیشه ای» ابراهیم حاتمی کیا.

 

یادم هست بلیت فیلم «قرمز» فریدون جیرانی را داشتم و همزمان همان روز استقلال با پاس بازی داشت. بلیت ها را به دوستم دادم و رفتم بازی استقلال را دیدم. بعد تعریف «قرمز» را زیاد شنیدم و آن بازی هم از بخت بد من بدون گل تمام شد!

 

pouriapoursorkh_79756375_542390156616282_8330879719498761074_n

دوران نوجوانی و جوانی چطور گذشت؟

(چند نفر می آیند برای گرفتن عکس و امضا. «باید اجازه بدین کارم تموم شه. نمی خواین که قطع کنم مصاحبه رو؟» عکس را می گیرند و می روند. «گرفتی آخر، ها؟ راضی ام ازت!»)

 

من هم مثل هر آدم دیگر، دوران نوجوانی ام را در جامعه ای گذراندم که بالاخره تازه از جنگ درآمده بود. بچه تر که بودم شاید سینما خیلی انگیزه ام نبود. آن زمان پنجشنبه و جمعه تفریح خانواده ها، سینمارفتن بود. یادم هست فیلم «پدربزرگ» آقای قاری زاده را در شرایطی که دورتادور سینمای میدان ولیعصر صف بود، دیدم.

 

بالاخره من هم تحت تاثیر فضای آن دوران و استرس هایش بودم. می توانم بگویم با کمی روحیه پرهراس نسبت به آینده. در مدرسه پرشور و شر بودم ولی بی ادب نبودم. فقط صبح ها دیر مدرسه می رفتم. در دانشگاه هم هر امتحانی ساعت های 10 و 12 بود، نتیجه اش بهتر از امتحان ساعت 8 می شد.

 

چون ویندوزم اول صبح بالا نمی آید. هیچ وقت آن نوع شیطنت که نزدیک بشود به بی ادبی نداشتم. مادرم فرهنگی بود و خیلی سختگیری می کرد. همین الان هم مسائلی را رعایت می کنم که شاید همان ها جلوی پیشرفتم را می گیرد.

 

pouriapoursorkh_75210479_485593292070926_2482504578045200027_n

برسیم به نقطه عطف که «وفا» بود

خیلی اتفاقی قسمت من شد. آقای لطیفی بعد از دو سال زنگ زد. در این دو سال، نه اینکه دوست نداشته باشم، سر برخی پروژه ها رفتم و به دلایلی نشد. این پشت خط ماندن ها را خیلی بچه ها دارند و دنبال راهی هستند که داخل بیایند. برای من هم بود. جالب است که بعدها خیلی از کارگردانان که به من اعتماد نداشتند

 

الان برای نقش اصلی دنبالم می آیند… آنها من را به یاد ندارند ولی من خوب رفتارهای آنها را حفظ هستم و این جالبه… البته اینکه می گویند طرف پول داده و توی سینما آمده است.

 

من در مورد خودم نشنیدم بگویند اما وقتی درباره همه می گویند لابد پشت سر من هم هست. اصولا ما آدم ها برای پیشرفت های دیگران دلایل ماورایی عجیب و غریب می سازیم. «وفا» به نظرم خیلی اتفاقی پیش آمد. آقای لطیفی اصرار داشت بازیگر تازه کار بیاورد. برخلاف میل تهیه کننده که دنبال اسم های خیلی بزرگ بود.

 

«وفا» را هر کسی بازی می کرد، بلیتش برده بود. من خوش شانس بودم چون خوش ذات هستم و به این اعتقاد دارم. «وفا» برای من پیش آمد و خوشحال هستم که پیش آمد و هنوز که هنوز است، دارم نانش را می خورم.

 

خیلی ها با دیدن شخصیت ژوبین در «وفا» یاد محمدرضا فروتن افتادند و معتقد بودند بازیگری در قد و قواره او دارد می آید و می تواند آینده درخشان تر هم داشته باشد.

 

آن زمان بازیگرانی بودند که نسل جوان تر دوست شان داشتند. نظر من است اما به عنوان یک مخاطب، آن دوران خیلی فیلم های قشنگ تر ساخته می شد با اینکه الان اصرار داریم بگوییم چقدر فیلم هایمان جذاب است. البته جالب هم هست؛ بالاخره تخیل به سینما رنگ می دهد و این تخیل چند سال است از سینمای ما گرفته شده است. فیلمسازان بیش از حد به سمت واقعیت می روند. من هوادار مریض «بازی تاج و تخت» هستم و آن تخیل را در سینما دوست دارم.

 

درباره بازیگران آن نسل بالاخره داشتند کارشان را می کردند. آقای فروتن هم از آن دسته بود. هر کدام از ما جای خودمان را داریم. البته نسل ما کمی هم بدشانس بود. برخی مطبوعات عامه پسند، کار را خراب کردند. حتی اگر هم می خواستم درباره بعضی مسائل مثل غذا و رنگ مورد علاقه ام حرف بزنم، مدرک تحصیلی ام اجازه نمی داد. هر چند الان در آستانه 40 سالگی احساس می کنم مسائل دیگر برایم مهم تر از تعداد فالوئر، لایک فروش فیلم و اینهاست.

 

pouriapoursorkh_88204895_127296418834301_8092899950815082932_n

طبعا وقتی فیلم و سریال شما موفق می شود تعداد هواداران هم بالاتر می رود این خودش یک امتیاز است.

البته هست اما دست و پا زدن و گدایی کردن برای بالابردن تعداد مخاطب و فالوئر را نمی پسندم. می دانیم که خیلی از بچه هایمان اینطور هستندو شاید خود من هم باشم. می دانیم طرف یک آدم دیگر است اما می خواهد یک فلورانس نایتینگل از خودش جلوی مردم درست کند که همه بگویند وای این چقدر ماه است.

 

در برنامه آقای مهران مدیری نازنین که به شدت قبول و دوستش دارم، هم گفتم تمام تلاشم را می کنم قضاوت نکنم و اینطور نباشم. نمی گویم دوست داشته شدن برایم مهم نیست. قطعا هر آدمی محبت دیدن را دوست دارد. بالاخره هر کسی نظر خودش را می گوید و مشکلی نیست. من این جنگ برای به دست آوردن را دوست ندارم و نمی پسندم.

 

(یکی از متصدیان کافه، میکروفن را تنظیم و کیفیت صدا را آزمایش می کند. آقا کنسرته؟ روی ماهت رومی بوسم. از نظر من صدا خوبه آقا!)

 

pouriapoursorkh_79772856_157580075586608_6299522881674240096_n

شما از معدود بازیگرانی هستید که تحصیل را تا مقطع دکترا دنبال کرده اید، پشتکار دارید و در سینما و تلویزیون موفق بوده اید. ضمن اینکه کوتاه نمی آیید و زیر بار حرف زور نمی روید.

 

البته زور هم به کسی نمی گویم. می گویم همانقدر که او محترم است، من با رفتارم به بقیه نشان دهم، تا اینجایش خوب است. یکی از مسائلی که همیشه به آن افتخارکرده ام، این است که تا به حال نشده با کارگردان و تهیه کننده ای، کار کنم و کار بعدی دعوت نشوم. این یک نشانی است که می گوید من کارم را بلدم. به بقیه احترام می گذارم، کم فروشی نمی کنم. دیر نمی آیم. زود نمی روم. سر صحنه خواب آلود نیستم.

 

در تمام این سال ها بزرگترین آفتی که دیده ام همکارانی بودند که چون نظم پذیر نبوده اند، می گفتند پروژه را با آنها هماهنگ کنید. پوریا خودی است! این اتفاق می افتد. عملا باج دادن به بی نظمی و بی احترامی… در تمام این سال ها یکسری آدم در سینما جمع می شدند و می گفتند آقا هرکسی مثل ما فکر نمی کند و در طیف ما نیست، سعی می کردند طردش کنند. این آدم ها در سینما ریشه دوانده و قوی شده اند. قدرت زیادی دارند…

 

همان آدم ها چند سال پیش محمدرضا شریفی نیا را می کوبیدند که خیلی قدرت داشت و اعمال نظر می کرد اما وقتی توپ زیر پای خودشان است، همین کار را به شدیدترین وضع می کنند. یک جمله چند روز پیش خواندم و خیلی دوستش داشتم. نوشته بود «جوری زندگی کن که اگر همه مثل تو زندگی کردند، دنیا گلستان شود.» من اگر بتوانم، این را اندازه خودم رعایت می کنم.

 

همه داریم از بی احترامی ها در فضای مجازی یا ترافیک می نالیم. راه حل هایی هم که پیدا می کنیم، خنده دار است. بیلبورد می زنند «تک سرنشین خیر، شهر گل و بلبل» قربان شکلت بروم، دو تا تاکسی را نمی توانی مدیریت کنی که من بتوانم با تاکسی بروم. آن شعار برای شهرهایی است که سیستم حمل و نقل عمومی شان،

 

pouriapoursorkh_75523247_177938893319470_3231048564026078721_n

زیرساخت و هزار مسئله دیگرشان درست است. در این مملکت تنها اتفاقی که هر روز می افتد، اختلاس است که همه هم نسبت به آن بی تفاوت شده اند.

 

اتفاق هایی که اگر در هر کشور دیگر بیفتد، بحران می شود. برای ما در نهایت چند لطیفه تلگرامی است تا یکی دو هفته بعد که فراموش بشود و برویم سراغ موضوع بعد و نفر بعد. چه بیچاره کسانی که این وسط قربانی می شوند تا حواس ها پرت شود. مثال بارزش بیچاره مهدی رحمتی. خیلی خنده دار است.

 

چون من خودم در شرایط مشابه گیر کردم می گویم یا عکس گرفتن با یک خانم بی حجاب جرم است یا نیست. اگر است، چرا با افرادی که بارها خارج از کشور عکس می گیرند و خیلی راحت هم پخش می شود، برخورد نمی شود؟ از بازیگر و خواننده تا سیاسیون و فوتبالیست… چرا تاحالا جرم نبود؟ به یکی گیر می دهند و آن یکی نه. چرا؟

 

من معتقدم وقتی مادایره جرم را این همه وسیع می کنیم، اتفاق می افتد که خود قوه قضاییه هم به زیادشدن پرونده ها معترض می شود. نکته جالب این است که هرچه جر از نظر اجتماعی، کمتر آسیب بزند، بزرگ تر می شود.

 

pouriapoursorkh_75280963_175469306901054_5119919259751366337_n

دو کار اول شما که خیلی اتفاقی بود. بازیگری از چه زمانی برایتان جدی شد؟

مدتی است سریالی کار می کنیم به نام «پیکسل» درباره چند بازیگر که درگیر قتل می شوند. چون واقعا نمی توانیم سراغ هیچ شغل و حرفه دیگر برویم. من نمی گویم آدم بامطالعه هستم و اصلا زمان مطالعه آزاد ندارم. این جدی شدن از همان دوران بود. اگر آمدم که بمانم سعی کردم مقداری جدی تر باشم. خیلی نقدها را از منتقدهای خوب خواندم که وقتی درباره دوستانشان نمی نویسند، خیلی خوب می نویسند.

 

ما الان بازیگری داریم با کلی فیلم و بازی شکست خورده که درباه فیلم های شکست خورده اش یک خط نقد پیدا نمی کنی. من با عینک منتقدان فیلم ها را شروع به دیدن کردم. کمی سعی کردم مطالعه را جدی بگیرم. مسئله ای هم هست. تو به عنوان بازیگر نمی توانی در فیلمی بازی کنی که دوست داری.

 

در ایران چند سال مد شده اگر دو تا جلد خورده و کمی هم خوش قیافه بودی، این یعنی بی استعداد هستی. من را تقدیر تا اینجا آورده و از کارنامه ای که دارم، راضی ام؛ جز دو سه فیلم.

 

pouriapoursorkh_102702769_802809313578422_6651590799650228205_n

پس برسیم به «روز سوم» و «عیار 14» که ورود جدی شما به سینما بود.

«روز سوم» که خیلی اتفاق جالبی بود و هنوز هم دوستش دارم. اتفاق بدی که افتاد من دراین فیلم چند سال زود بازی کردم. این نظر برخی دوستان است که در سینما دارم. اگر سه چهار سال بعد بازی می کردم، خیلی ها راحت تر می پذیرفتند. ولی نه برای کسی که چند ماه قبل «وفا» را داشته و روی جلد مجله هایی رفته که موردپسند خیلی ها از جمله خود من نبود

 

pouriapoursorkh_98086666_536470060379460_5919409751821815727_n

در «روز سوم» نامزد دریافت جایزه از جشنواره شدید…

و همان پدرم را درآورد! به خاطر اینکه خیلی ها نقش را در حد قد و قواره من نمی دانستند. تاریخ را که نمی توان نادیده گرفت. استدلال آن دوستانم را که گفتند زود بازی کرده ام قبول دارم. یعنی اگر من دو سه سال بعد این نقش را بازی کرده بودم، می پذیرفتند. همه می گفتند بابا اینکه تا سه ماه پیش کسی او را نمی شناخت وروی جله مجله های عامه پسند بود. بالاخره حساسیت برانگیز می شود که شد. این میان چوب عقده بعضی ها را خوردم.

 

pouriapoursorkh_95666876_362568691370103_8206276218139483412_n

چرا رفتن روی جلد این مجله ها را می پذیرفتید؟

آن موقع این ابزار امروزی نبود که بیایند و نظرشان را درباره تو بنویسند. به ضرب و زور شماره تلفن تو را پیدا می کردند و پیامک می فرستادند Azzzzzzzzzzzizam با 11 تا z. چند روز بعد عزیزم می شد با پنج z. بعد عزیزم معمولی و چند روز دیگر می نوشتند «تو فکر کردی کی هستی که جواب ما رو نمی دی؟ خوبه فقط یه دست لباس داری!»

 

این خیلی برای من تکرار شد. من هم دنبال این بودم که بگویم به خدا من فقط یک بار عکاسی کردم و چند جا کار شد. بعد مد شد. مهدی سلوکی با «نرگس»، حامد کمیلی با سریال خوب «اغما». من همان سال با باران کوثری «صاحبدلان» را بازی کردم. اولش کار گارد داشت و می گفت

 

یعنی چه که یکسره روی جلد این تیپ مجله ها هستی. یک روز عذرخواهی کرد و گفت الان می فهمم که دست خود بازیگر نیست. او این شهامت و درک را داشت که خیلی ها خودشان را به نفهمیدن این مطلب می زدند… کار می کشد ناگهان از این مجله به آن مجله. آن اتفاق دارد الان در اینترنت می افتد.

 

(دخترکی کوچولو از کنار میز می گذرد؛ «چقدر خوشگلی تو قرتی. من عاشق دختر بچه ام!»)

 

pouriapoursorkh_97203353_241075386998690_5025936110754964410_n

من «وفا»، «صاحبدالان» و «روز سوم» را با آقای لطیفی کار کردم و با پررویی دارم این را می گویم چیزهایی که به نظرم از روز روشن تر است. در سه کار کاملا موفق هت تریک کردم. چنان فشاری یک دفعه وارد شد به ویژه به آقای لطیفی که جالب است ما از سال 85 دیگر با هم کار نکردیم تا همین چند ماه پیش که «پیکسل» شروع شد. همین الان دقتی کنید می بینید حتی ترکیب بازیگران خیلی از مجموعه ها هم تکراری است اما خدا نکند بخواهند به موردی پیله کنند.


معمولا برای بازیگرانی در موقعیت شما که از تلویزیون با چند کار موفق شروع می کنند، بزنگاهی پی می آید که باید برای ادامه در تلویزیون یا ورود به سینما تصمیم بگیرند. برای شما هم این اتفاق افتاد؟

 

یک سالی آمدم این کار را بکنم اما اصولا تاس من در تلویزیون خوب نشسته است. من در سینما با کارگردانانی کار کردم که هرکدامشان وزنی دارند. هیچ کس هم به اندازه من با کارگردان اول کار نکرده است. با پرویز شهبازی، محمدحسین لطیفی، احمدرضا درویش و عزیزالله حمیدنژاد که جزو شاخص ها هستند.

 

pouriapoursorkh_95602477_874026563009630_4116104627576887545_n

تصمیم گرفتید بین سینما و تلوزیون در رفت و آمد باشید؟

مدتی است توهم هست که باید از تلویزیون بیرون آمد به نیت رفتن به سینما. من هم آمدم بروم اما دیدم حداقل من اینجوری نبودم و این تفکیک را قائل نیستم. چند روز پیش داشتم با یک بازیگر خیلی خوب و مطرح که دوست من هم هست حرف می زدم. می گفت «پوریا خیلی خوب است که در تلویزیون دیده می شوی و مردم رویکرد مثبت دارند». گفتم یک لحظه لطفا. چه کسی چنین حرفی زده است که الزاما هر کسی می آید، موفق می شود؟

 

همزمان با سریال «کیمیا» با کمی پس و پیش، خیلی بازیگران که کمتر حاضر به بازی در تلویزیون می شوند آمدند در سریال کار کردند اما هیچ کس ندید من در تلویزیون بیشتر کارهایم دیده شد جز «مرد نقره ای». اگر بخواهم بشمارم، چیزی یادم نمی آید که جزو سریال های پربیننده آن سال نبوده باشد.

 

چطور شد که از پسر عاشق پیشه «وفا» ناگهان رفتید در «صاحبدلان» نقشی را بازی کردید که به نوعی یادآور کاراکترهای فیلمفارسی بود؟

 

این یکی از مسائلی بود که خیلی از همکارهای شما آمدند گفتند بابا تو عجب جراتی داری. اگر دیگران بودند شاید چند سال می خوابیدند در آن بستر «وفا» وا از بازی در این نقش نان می خوردند. من به همه آنها این حرف را می زدم که اگر واقعا این برای شما تحسین برانگیز است، چرا این را جایی ننوشتید و فقط به خود من گفتید. این اتفاق اگر برای یک بازیگر دیگر بیفتد که تیم رسانه ای قوی داشته باشد، برجسته اش می کنند.

 

یادم هست فیلمی به نام «چراغ قرمز» بازی کردم با الناز شاکردوست و رضا شفیعی جم نازنین. ژوکر فیلم من بودم و عشق فیلم شفیعی جم. درواقع در آن فیلم، برعکس شده بود. تجربه خیلی خوبی بود و اتفاقا فروش بالایی داشت. جاهایی هست که کم تجربه ای و اشتباه می کنی و یا در برخی موارد محاسبات اشتباه می شود مثل «آس و پاس».

 

pouriapoursorkh_94896123_549757215682217_2402672141474621499_n

البته در چند سریال دیگر هم همین راه را رفتید.

شما «کیمیا» را دیدی؟ آنجا نقش من یک دیو بود. یادم هست یک مجله معتبر سینمایی می خواست پرونده بدمن های محبوب سینمای ایران را دربیاورد و سراغ من برای نقشم در «کیمیا» آمده بود. بدمن بود اما محبوب شد. اینهاست که جذاب است. من بازیگری که خیلی از همکارانم می بینند نیستم. به این مافیای داخل سینما و تلویزیون و اینها هم به این شکل قائل نیستم. معتقدم جامعه ما، جامعه ای است که براساس رفاقت و ارتباط کارهایش را پیش می برد.

 

بهترین دکتر را هم اگر ببری در یک بیمارستان متوسط، بالاخره حمایت نیاز دارد. من می گویم اندازه خودم از جایگاه ی که دارم راضی ام. یک نفر نمی تواند بگوید پایم را گذاشته ام روی شانه هایش برای اینکه بالا بروم. یک همکارم نیست که بگوید این آدم سر فلان کار، ادا و اصول درآورد. هر کسی یک جور زندگی اش را می بیند. شاید اگر یکسری کارها را می کردم الان جایگاهی دیگر داشتم.

 

pouriapoursorkh_95663853_802672793589958_2251354460609108907_n

کدامیک از نقش های تان را بیشتر دوست دارید؟

به سریال هایم خیلی نمره قبولی می دهم. معتقدم در کشور ما بخش دولتی جاهایی که ورود می کند خیلی قوی تر است. به طور مثال شرایط و امکانات تولید «مختارنامه» را هیچ دفتر سینمایی نمی تواند فراهم کند. وودی آلن، زمانی می گفت این آشغال ها را نریزید دور، بدهید برویم در تلویزیون فیلم درست کنیم. الان دیگر اگر «آنی هال» را بسازد نمی تواند این جمله را بگوید چون کلی سریال خوب دارد ساخته می شود.

 

شما در سینما بعد از «روز سوم» و «عیار 14» کاری نداشتید که چندان به کارنامه تان اضافه کرده باشد.

 

«رستاخیز» مگر بد بود؟ بهترین بازی من است اما از بخت بد و به دلیل توقیف، کسی هنوز آن را ندیده است. مقداری هم شانس است. قبول کن. من بعد از «رستاخیز» چند کار را رد کردم، به خاطرش خودم را سرزنش نمی کنم. در آستانه 40 سالگی خیلی مسائل مهم تر از سینما دارم که به آنها فکر کنم.

 

وقتی در دورهمی های دوستان سینمایی می بینم همه حرف شان و زندگی شان درباره سینماست که به فلانی زنگ بزنیم در پیش تولید است و این حرفه، شاخ در می آورم. من اگر بروم بنشینم در جمعی ببینم حرف سینماست، به بهانه ای از جمع جدا می شوم. اصلا حوصله اش را ندارم. می گویم سینما بخشی از زندگی من است. بعضی ها زندگی شان قسمتی از سینمایی است که تمام دور و اطرافشان را گرفته است.

 

pouriapoursorkh_92566272_244856159893625_1655736726963992557_n

بازی در «رستاخیز» چطور پیش آمد؟

آقای درویش با هیچ کس تعارف ندارد و به شدت سختگیر است. یادم هست سکانسی داشتیم که ما در لشکر بدمن ها بودیم. پلان ما را گرفتند صحنه مقابل را قرار شد فردا بگیرند منتظر بودیم یک روزه تمام شود اما چند روز طول کشید. لشکر اولیا بودند. از برنامه ریز پرسیدم چرا اینقدر طول کشیده است؟ آقای درویش اینقدر حساسیت داشت و برای همین است که آدم دلش می سوزد بعضی ها ندیده قضاوت می کنند.

 

درویش می گفت که آن طرف حفص بن عمر (من پسر عمر سعد را بازی می کردم) یاغی تر درآمده و مبادا رجزی که لشکر اولیا می خواند از رجز حفص ضعیف تر شده باشد. برای همین آن بخش چند روز طول کشید. خروجی فیلمی که با این وسواس ها ساخته می شود، فرق می کند تا اینکه من بروم یک فیلم تاریخی بازی کن.

 

هر فیلمی همانقدر که برایش زحمت می کشی می ماند. من خودم از زحمتی که برای «رستاخیز» کشیدم خیلی راضی ام. آقای درویش با احدی تعارف ندارد.

 

خیلی از کسانی که ما باورمان نمی شد صدایشان دوبله شد. برای من این اتفاق نیفتاد. من آن فیلم و بازی خودم را هم دوست دارم.

 

pouriapoursorkh_84311246_832110163973090_8243095776785027934_n

خیلی شنیده ایم که کسی اگر بازیگر تلویزیون باشد، سینمایی ها دور او را خط می کشند.

متاسفانه این اتفاق هست و برای من هم به نحوی افتاد. بالاخره با خودم که تعارف ندارم. اشتباه های من در سینما نسبت به تلویزیون خیلی بیشتر بود. بی تعارف بگویم در تلویزیون اگر برگردم، «مرد نقره ای» را شاید بازی نکنم. «وفا» را با جان و دل می پذیرم و همچنین «صاحبدلان» در «ساعت شنی» 30 سکانس داشتم ولی عاشق آن هستم. بگذریم که همه نقشم درآمد.

 

عاشق «مسیر انحرافی» هستم. نمی توانم بگویم سر رقابت با شبکه های دیرگ چه خیانتی کردند. آن کار را مثله کردند و وقتی در آی فیلم پخش شد، تازه همه دیدند. یکی از بهترین کارهایی بود که ما داشیتم. در تلویزیون یک سال مثلا می گویند مثلث عشقی ممنوع است. بعد می بینی یک سریال همزمان جایی دیگر پخش می شود

 

و ذوزنقه عشقی است. چه خبر است؟ اشتباه من در سینما بیشتر بود. در فیلم هایی بازی کردم که اشتباه درآمد و اشتباه از خود من بود. من آقای ابوالفضل پورعرب را خیلی دوست دارم. می گفت پوریا تو خیلی ماخوذ به حیایی. هیچ وقت در رودربایستی کار قبول نکن.

 

به شرفم قسم 50 درصد کارهایی که من بازی کردم، بهخاطر اصرار طرف مقابل بود. بعضی ها را هم واسطه می کنند و وقتی تو می بازی، می بینی دورت خالی شد. من این بالا سرم آمد. البته موفقیت در بازیگری را مثل یک پازل می دانم. بخشی از آن بخت و اقبال است و بخشی هم ارتباط.

 

یکجا هم می بینی همه را با هم داری اما آن درک را نداری که شانست رو بقاپی… جایگاه بیشتر بچه هایی که در «درباره الی» بودند (جز یکی دو نفر) قبل و بعد از آن فیلم را با هم بررسی کنیم. درباره شایستگی اصلا بحث نمی کنیم.

 

از جایگاهی که دارم راضی ام به اندازه بهایی که برایش دادم. امیدوارم همه به آن چیزی که دوست دارند برسند و دست از سر همدیگر بردارند. من خودم خیلی فوتبالی بودم. قبل از اینکه با بچه های فوتبال آشنا بشوم، فکر می کردم اینها که الزاما پیراهن یک تیم را می پوشند، اگر برای همسر ندهند، با هم بد هم نیستند.

 

بعضی موقع ها می بینی حتی در یک پست هم نیستند ولی همچنان خوب یکدیگر را نمی خواهند. در سینما هم همین است. یکسری مسائل را باید از خودمان شروع کنیم.

 

pouriapoursorkh_67751752_415390655760186_1046788047483348199_n

چه شد که در «کیمیا» اینقدر خوب دیده شدید؟

بهترین همکارهای دنیا را در «کیمیا» داشتم و هنوز که هنوز است دلم برای آن تنگ می شود. خیلی گروهمان خوب بود. دروغ نمی گویم و معنی ریاضت کشیدن را نمی فهمم نمی دانم اسمش چیست اما کسی سرصحنه گوشی همراه دست من نمی بیند. کلا شوخ هستم و باید یخم باز شود. احترام می گذارم به همکارانم و اسمش را اصول،

 

نه ریاضت می ذارم. من اصول دارم برای خودم. به همه به یک اندازه احترام می گذارم. کسی معطل من نمی ماند. سوار بر فیلمنامه می آیم! آدمی نیستم که باعث آزار کسی بشوم.

 

pouriapoursorkh_67635540_732783667143948_2585517656260169982_n

در این میان، گریزی هم به فیلم های طنز زدید.

به طور کلی کار کمدی سلیقه ام نیست اما چند کار کردم که موفق بود؛ از جمله «هرچی خدا بخواد» و «چراغ قرمز». راستش را بگویم من هوادار گروه «پایتخت» و عاشق بازی محسن تنابنده ام. خیلی بامزه اند. من هر کار کمدی بازی می کنم، تهیه کننده، دو روز دیگر من را می خواهد. من نیشم فوق العاده شل است و آنقدر سر صحنه می خندم حتی به چیزهایی که خنده دار نیست. چون من جوک بی مزه هم تعریف کنند، غش می کنم.

 

یک بار یک تهیه کننده، من را کناری کشید و گفت پسرم، این چیزی که ما به خاطر خنده تو داریم هی عوض می کنیم، اسمش نگاتیو است و کلی هم قیمت دارد. کمی رعایت کن. اما دست خدم نبود. یادم هست یک بار آرش معیریان در رابطه با فیلمی که با او کار کرده بودم با من تماس گرفت و گفت ما دو تا پلان سالم از تو نداریم به خاطر اینکه تو دائما در حال خندیدن بودی.

 

pouriapoursorkh_66605240_695605884217715_6316550378097089828_n

سریال مورد علاقه شما چیست؟

سریال مورد علاقه ام «بازی تاج و تخت» است. یادم هست شبی ساعت 2 چون از شبکه HBO پخش می شد، زنگمی زدم خانه دوستانم که آن قسمت را برای من ضبط کنند. «برکینگ بد» را شروع کردم و تا اواسط دیدم. سلیقه است دیگر، هنوز تمامش نکرده ام.

 

pouriapoursorkh_65302622_439138303485019_3015662236329642671_n

نقشی هست که دوست داشتید آن را بازی کنید؟

نقش پورعرب در «نرگس» بی نظیر بود. نامزد ترانه را در «درباره الی» صابر ابر بازی می کرد. خیلی خوب بود و دوست داشتم. کار با اصغر فرهادی را همه دوست دارند.

 

pouriapoursorkh_64785788_2026587104302974_7999393824523662765_n

بازیگر مورد علاقه شما در سینمای ایران کیست؟

مهدی پاکدل را خیلی دوست دارم و تئاترهایش را می پسندم. محسن تنابنده و امیر آقایی را هم دوست دارم. بیشتر همبازی هایم خوب بودند.

 

pouriapoursorkh_64546888_161393994901349_36046627276315484_n

حضورتان در شبکه مجازی چگونه است و بیشترین کامنت هایی که دریافت می کنید، چست؟

به کامنت های فضای مجازی دلخوش نیستم. من وبلاگی داشتم که در آن با مخاطبانم در تماس بودم. دو سه سال در کنکور صددرصد آمار قبولی داشتیم. یعنی تمام بچه های ما در دانشگاه قبول می شدند.

 

pouriapoursorkh_61413048_423426325173780_6553313734755234814_n

در کنار کدام بازیگران احساس راحت تری می کنید؟

رضا کیانیان در «کیمیا» فوق العاده بود. همین طور خانم ها عاطفه رضوی و آزیتا حاجیان و آقای حسن پورشیرازی. من در کل این سینما با دو نفر مشکل دارم در این حد که اگر آنها در یک کار باشند، من نمی روم. البته آنها بی معرفتی کردند و بی خبر به جای من در پروژه ای قرارداد بستند که با من بسته شده بود. من اخلاقم این است؛ یوسف تیموری، کامبیز دیرباز، پژمان بازغی و خیلی ها می دانند.

 

تیموری سر کار «هرچی خدا بخواد» قرارداد داشت. به هردلیل هر وقت وعده می کردند نمی رسید برود. زنگ زدم که می خواهم بروم جای تو و به یک شرط می روم؛ اینکه در تلفن، مقابل همه بگویی از تو اجازه گرفتم. «رستاخیز» را قرار بود کامبیز بازی کند، به هر دلیل نشد و من جایش رفتم. ما خودمان باید به هم احترام بگذریم.

 

پوریا پورسرخ

حقتان را از سینما گرفته اید؟

کم لطفی هایی شده است. نه می گویم خیلی باسوادم، نه بی سواد. ولی اندازه خودم فیلم می بینم و برای این حرفه وقت می گذارم. به خودنمایی کمتر قائلم. جایگاهم همین بوده و همین هم محصول تمام انتخاب ها، اشتباه ها، تلاش ها و کارهای نکرده است.

 

پوریا پورسرخ

چقدر فیلم می بینید؟ چقدر کتاب می خوانید؟ رابطه شما با سینمای جهان چطور است؟

درباره کتاب که من بیشتر مطالعه ام، مطالب کاربردی است. زمانی ندارم برای مطالعه و مجبورم مرتبط با رشته درسی ام کتاب بخوانم. کتاب های روانشناسی را هم چون علاقه درام می خوانم ولی اینکه فلان رمان را می توانم راحت بنشینم و بخوانم، صادقانه بگویم فرصت نمی کنم اما درباره فیلم اصولا فیلم بازم و فیلم دوست دارم.

 

بی تعارف بگویم یکسری مسائل را نمی فهمم و اصراری هم ندارم بفهمم. بعضی بچه ها گفتند «کیم کی دوک» خیلی باحال است. من که نفهمیدم. زور که نیست. حال نمی کنم. یا این فیلمساز ترک بود (نوری بیلگه جیلان) خیلی زورکی فیلم هایش را دیدم؛ یک لانگ شات چهارنفری بود که مدام می گفتم الان می رود نمای بسته. نرفت که نرفت. راستش نمی فهمم.

 

پوریا پورسرخ

در مورد فعالیت های خیرخواهانه و ایفای نقش به عنوان سفیر مبارزه با دخانیات در خیریه روشنای امید بگویید.

ببینید حضور برخی در این عرصه تنها خودنمایی است اما این دلیل نمی شود اگر از یک ابزاری بعضی مواقع بد استفاده می شود به حسن آن نگاه نکنی. من با این نیت می روم که حضورم باعث خوشحالی یک نفر بشود شاید یک نفر به خاطرم کمی بیشتر به نیازمندان کمک کند. حضور من در خیریه روشنای امید به عنوان سفیر مبارزه با دخانیات مسئولیت و احساس دین من را به این موضوع بیشتر کرد.

 

ماه رمضان در مهمانی افطار ییس جمهور گویا با ایشان گفت و گوی کوتاهی داشتید؟

شنیده بودم برخلاف روسای قبل آقای روحانی خیلی علاقه ای برای تماشای فیلم ندراند اما برای خوردم هم شگفت انگیز بود که دکتر روحانی گفتند شب ها سریال برادر و نقش منفی من در این سریال را دنبال می کنند.

 

جایی گفته بودید هرگز در سینما در هیچ نقشی سیگار نمی کشید.

در اینکه دوست دارم به نوعی مخالفتم را با سیگار اعلام کنم، شکی نیست. گفته ام دوست ندارم در سینما سیگار بکشم چون دوست ندارم باعث ترویج آن شوم. من اگر نقش قاتل بازی کنم، یعنی دارم قتل را ترویج می کنم؟ نه قطعا این نیست. دیدی کسی با خودش عهدهای عجیب و غریب می بندد که شاید فقط برای خودش محترم باشد؟

 

من سال ها می دیدم و غبطه می خوردم که بهترین بازی های همکارانم دیده نشده اما هر موقع نقش عملی بازی می کنند، جایزه می گیرند. ظاهرا یک جیز بامزه شده است. قبول دارم حرفی که دارم می زنم به عنوان بازیگر غیر حرفه ای است. مخالفت با سیگار زکات کاری است که می کنم. می خواهم یک چیزی از من یادگار بماند.

 

اگر اصغر فرهادی بگوید در فیلم من باید در نقشی بازی کنی که سیگارکشیدن هم لازمه آن است، آیا قبول می کنید؟

 

صادقانه بگویم باید در شرایط قرار بگیرم تا ببینم چه تصمیمی می گیرم. شکستن این قولی که به خودم داده ام، سخت است؛ یک چیز دلی است. البته شده قنش هایی را به خاطر سیگار کشیدن از دست داده باشم. اگر یادت باشد در سینمای کلاسیک، کلارک گیبل و همفری بوگارت با سیگار، پزهای خوشگل می گرفتند.

 

یادم هست بچه بودم داشتم فیلم «راکی» را می دیدم که داشت با یک دخترک می آمد. با یک دوبله خیلی خیلی خوشگل می گفت ببین اگر سیگاری بکشی، بهت می گویند بدکاره. بعدها فهمیدم بابت این جمله به او جایزه داده اند.

 

بالاخره عاشق سینما هستید یا خیر؟

عاشق سینما نیستم اما خیلی از آن لذت می برم. صادقانه نیستم. بیشترین لذتی که در زندگی ام می برم از سینماست.

 

پوریا پورسرخ

و اما پاسخ های کوتاه

• حسین لطیفی: باعث حضور من در سینما شد. هر قراردادی که می بندم به یاد او هستم.

امین تارخ: خیلی دوستش دارم و تا آخر عمر قدردانش هستم. هرجا بود، به نظر من تندیس ایشان را ساخته بودند.

• علی دایی: برای اظهارنظر حساب و کتاب ریاضی ندارد. ما بسیار خوشبختیم در زمانه ای زندگی می کنیم که می توانیم با او هم صحبت شویم.

مهدی پاکدل: خوش قلب ترین و بدون عقده ترین دوست و بازیگر. بازی های تئاتری خیلی درخشان دارد.

• علی کریمی: پسر بسیار خوب، کله شق و دوست داشتنی.

• ناصر حجازی: یک روز استقلال با دالیان بازی داشت و من بچه بودم. برای دیدن مرحوم حجازی رفتم در هتلی که تیم اردو زده بود. در لابی هتل از خانمی پرسیدم ببخشید آقای حجازی کجاست؟ گفت برو هر جا بوی ادکل خوب آمد، همان جا نشسته است. سال ها بعد یک روز به ملاقات آقای حجازی رفتم و او را در شرایطی دیدم که نه خودش می توانست عطر بزند، نه کسی که به دیدنش می رفت.

 

الهام حمیدی: شریف و نجیب.

 

• ترامپ: من اصلا سیاست نمی فهمم اما هر کجای دنیا می روی، در هر فرودگاهی که آمریکایی ها و انگلیسی می آیند، همه از آنها بدشان می آید. از این نظر، انتخاب ترامپ چندان هم بد نبود. خودشیفتگی ویژه ای دارند بیشتر انگلیسی ها و آمریکایی ها و این عرب های حاشیه خلیج فارس هم چون چند سالی دارند به اینها سرویس می دهند، گرفتار این توهم خودشیفتگی خودباحال بینی شده اند.

ارسال نظر

یادداشت

روی خط رسانه

آخرین اخبار

پربازدید ها