به بهانه ورود شهدای هشت سال دفاع مقدس به مام ِ میهن
مستقل آنلاین/صبا عرب زاده- اینک این دسته در شهر غوغا کرده است. آنهایی که عزیزشان در این دسته است، آمده اند. اما چه کنیم که اینها عزیز همگان اند. پس این پیکرها عادی نیستند، نشانی از اراده ی الهی علیه شر هستند. نشانی از حتمی بودنِ وعده ی خداوند، وعده او به نصر، به یاری و به فتح، به پیروزی.
شهیدان را سیدی است و سید ایشان را خون خدا خوانند. پس شهیدان که از پی آقایشان می آیند خود خون خدا هستند. این چه سری است که در خون نهفته است؟ این چه چیزی است که خاک را، مادر زمین را که همه چیز را در دامان خود پناه می دهد، تا ابد گلگون میکند؟ قضیه فقط خون نیست، خون خدا است که می جهد. همان خونی که سکر و سرمستی فتح را رقم می زند. شهید خودِ این سکر است. شهید نشانی است بر آنانی که زندانی اند. زندانی این تن. شهید همانطور که از واژه اش پیدا است، گواهی دهنده است. گواهی می دهد آنچه را که پشت این زندان است دیده است به بهای خون خویش. شهید خونش را با خدا معامله می کند تا ببیند چیزی را که همگان توان دیدنش را ندارند.
شهیدِ مام میهن با تمامی ذرات وجود آنچنان سرمست وراسوی عقل و آگاهی آدمیان شده است که یکپارچه شور خود را آزاد می پندارد. او زندانیی نیست که به خفتِ تجاوز تن دهد. او پرچم آزادی است، او نشانِ قیامی است علیه ظلم، او پر می کشد و برای ما زندگی به ارمغان می آورد. زندگی صرفا آرامش و امنیت سرحدات نیست، بلکه زندگی آزادی نیز هست.
ما ملتی هستیم که جنگِ خونباری به ما تحمیل شد، و این جمله هنوز ناقص است؛ ما ملتی هستیم که جلوی این تجاوز ایستادیم، ما آزادیم. ما آزادیم مثل همان خون خدا. خون خدایی که در این زمانه توی رگ های جهان آرا جوانه زد، و ما همان جوانه را دیدیم و حالا هر روز است که بعد از سی سال هنوز هم سر و کله شان نه یکی دوتایی، دسته دسته پیدا می شود، ما میفهمیم که چقدر آزادیم. مگر نه اینکه آزادی در جماعت مؤمنین به اوج خود می رسد، و چه کسی مؤمن تر از شهدا و چه دسته ای آزادتر از « دسته ی ایمان»؟
اینک این دسته در شهر غوغا کرده است. آنهایی که عزیزشان در این دسته است، آمده اند. اما چه کنیم که اینها عزیز همگان اند. پس این پیکرها عادی نیستند، نشانی از ارادهی الهی علیه شر هستند. نشانی از حتمی بودنِ وعده ی خداوند، وعده او به نصر، به یاری و به فتح، به پیروزی. هنوز هم این پیام دارد دسته دسته به ما مخابره می شود. از پسِ سی سال هنوز دارند می آیند تا ما را خبر کنند، که خود نشان می دهد که نگاهداشت این پیروزی تا چه اندازه خطیر و چه اندازه حساس است.
این خون ها هم ملت را مدیون می کند و هم بیش از آن دولت را. چرا که در مقامِ وحدتِ این ملت، دولت باید بیاد داشته باشد که در پس تمام سیاست ورزی های عقلانی برای اداره ی مُلک و حفظ شر بیگانگان، خون خدا است که می جوشد. این خون هدر شدنی نیست، پس آنچه که بیشتر مایه ی خجلت می شود، خودِ دولت است اگر مردمان از آن ناراضی باشند. چرا که ریشه ها پاک است، پس اگر نارضایتی ای، اگر کوخ نشینی، اگر آزاده ای، در بند است شرمش بر پیشانی دولت و ملت با یکدیگر می نشیند. آنها که رفتند کاری حسینی کردند و حالا ما باید زینبی باشیم.
ارسال نظر