زمانی که اسیدفولیک از یک مکمل به یک ضرورت تبدیل میشود؛
یک ویتامین ساده؛ اما حیاتی برای زنان مبتلا به تالاسمی مینور
پژوهشهای منتشرشده در سالهای ۲۰۲۵ و ۲۰۲۶ نشان میدهد نگاه به مصرف اسیدفولیک در افراد مبتلا به تالاسمی، بهویژه تالاسمی مینور، در حال دقیقتر شدن است.
برخلاف تصور رایج، همه افراد دارای تالاسمی مینور به مصرف دائمی اسیدفولیک نیاز ندارند و تصمیمگیری باید بر اساس شرایط بالینی، نتایج آزمایشها و نظر پزشک انجام شود. با این حال، برای بسیاری از زنان مبتلا به تالاسمی مینور، بهویژه در دوران پیش از بارداری و بارداری، اسیدفولیک همچنان یکی از مهمترین مکملهای ضروری محسوب میشود.
چرا اسیدفولیک برای زنان مبتلا به تالاسمی مینور اهمیت دارد؟
تالاسمی مینور باعث میشود مغز استخوان برای تولید گلبولهای قرمز فعالیت بیشتری داشته باشد. این افزایش تولید، مصرف فولات (ویتامین B9) را بالا میبرد و در برخی زنان میتواند زمینه کمبود فولات، خستگی، ضعف یا تشدید کمخونی را فراهم کند. مطالعات جدید نشان دادهاند در افراد علامتدار مبتلا به بتا تالاسمی مینور، مصرف اسیدفولیک میتواند تا حدی باعث بهبود هموگلوبین و کاهش احساس خستگی شود، هرچند شواهد هنوز محدود است و مصرف آن باید هدفمند باشد.
اهمیت دوچندان در دوران بارداری
اگر زن مبتلا به تالاسمی مینور قصد بارداری دارد یا باردار است، اهمیت اسیدفولیک چند برابر میشود. علاوه بر کاهش خطر ناهنجاریهای لوله عصبی جنین، این ویتامین به پاسخگویی بهتر بدن به افزایش نیاز خونسازی در دوران بارداری کمک میکند. راهنماهای تخصصی منتشرشده در سالهای اخیر توصیه میکنند که زنان مبتلا به سندرمهای تالاسمی، مصرف اسیدفولیک را از چند ماه قبل از بارداری آغاز کرده و طبق نظر پزشک ادامه دهند.
یک نکته مهم که نباید فراموش شود
بسیاری از افراد تالاسمی مینور به اشتباه برای هر نوع کمخونی، آهن مصرف میکنند. در حالی که کمخونی ناشی از تالاسمی با کمبود آهن متفاوت است و مصرف خودسرانه آهن میتواند در برخی افراد مشکلساز باشد. ابتدا باید کمبود آهن با آزمایش فریتین و سایر بررسیها تأیید شود؛ اما اسیدفولیک در صورت نیاز، به دلیل نقش مستقیم در ساخت گلبول قرمز، جایگاه متفاوتی دارد.
اسیدفولیک برای همه زنان مبتلا به تالاسمی مینور بهطور خودکار تجویز نمیشود، اما در زنانی که علائم کمخونی دارند، نیاز به خونسازی بیشتری دارند یا در آستانه بارداری و دوران بارداری هستند، یکی از مهمترین مکملهای توصیهشده است. جدیدترین مطالعات نیز بر این نکته تأکید دارند که درمان باید شخصیسازیشده باشد؛ یعنی بر اساس وضعیت آزمایشگاهی و شرایط هر فرد، نه صرفاً بر اساس تشخیص تالاسمی مینور.
ارسال نظر