ده روز تا نهمین نبرد: جنگ و صلح ترامپ!

جنگ در صورت وقوع، به یک زلزلەی ژئوپولتیک نه تنها در منطقه، بلکه در طراز جهان ختم می شود

صلاح الدین خدیو / روزنامه‌نگار

ترامپ امروز در نشست هیات صلح در واشنگتن ضمن هشدار دوباره به ایران برای توافق، از مهلت ده روزەی خود پرده برداشت.

تهدیدات ترامپ در میانەی بزرگ ترین نقل و انتقال دارایی های نظامی آمریکا به خاورمیانه طی دو دهەی اخیر صورت می‌گیرد. امری که خبر از جنگی قریب الوقوع و در مقیاسی بزرگ تر از جنگ دوازده روزه خبر می دهد.

جنگی که در صورت وقوع به یک زلزلەی ژئوپولتیک نه تنها در منطقه، بلکه در طراز جهان ختم می شود.

شروط غیر عملی آمریکا در کنار ریتم ثابت سخنان ترامپ در یک سال گذشته، به این باور دامن زده که تصمیم جنگ با ایران از مدتها قبل گرفته شده و مانورهای دیپلماتیک جاری، تنها ابزاری جهت مشروعیت سازی و خرید زمان برای تکمیل تدارکات آن بوده است.

ترامپ به عادت معمول خود امروز هم از موفقیت هایش در خاموش کردن آتش هشت جنگ سخن گفت، اما افزود: که احتمالا نمی تواند جلوی نهمین جنگ را بگیرد.

اشارەی او به ایران بود.

جالب این است که ترامپ در میانەی یک نشست صلح بر طبل جنگ کوبید. جایی که وی در نقش یک معلم مدرسه برای دهها تن از شاگردانی ظاهر شد که یا از رهبران جهان هستند یا مقامات ارشد دولت های متبوع خود.

هیات صلح که در اساس برای بازسازی غزه تشکیل شده، با فرا رفتن از کارکرد اولیه، در حال نوعی موازی سازی و موازنه برقرار کردن با سازمان ملل است.

اکثر کشورهای عضو شورای همکاری خلیج فارس به همراه کشورهای بزرگ مسلمان نظیر ترکیه، اندونزی و مصر و پاکستان در این نهاد ترامپ ساخته حضور دارند. سران دولت های راست گرای اروپایی و آمریکای لاتین، دولت های قفقاز و آسیای میانه و ویتنام هم در آن حاضر هستند.

شگفت آنکه با پرداخت سه میلیارد دلار نقد می توان عضویت دائمی آن را خرید و بناست که ترامپ رئیس مادام العمر آن باشد.

اعلان جنگ تلویحی ترامپ از آنجا به ایران واجد دلالت های خاصی است. این نهاد جدید تصویری گویا از منویات بین المللی ترامپ در جهان در حال دگرگونی اکنون را بدست می دهد.

نادیده گرفتن سازمان ملل به مثابەی ستون و نماد نظم لیبرال پس از جنگ جهانی دوم و روی آوردن به ساز و کارهای شخص محور و مبتنی بر رابطەی ارباب و مطیع، شَمایی از جهان مورد علاقەی ترامپ در عصر هم آوردی با قدرت روزافزون چین را نشان می دهد.

ترامپ با گفتن اینکه آرزومند پیوستن ایران به این نهاد است، به نحوی نیات خود دربارەی تغییر رژیم یا تغییر بنیادین رفتار آن و تحصیل این هدف از طریق دیپلماسی قایق های توپ دار را برملا کرد.

در این میان آنچه جلب توجه می کند، انزوای نسبی ایران در جهان آشفتەی کنونی است. در برابر حملەای قریب الوقوع و البته غیر قانونی، ایران نه می تواند به ساز و کارهای متعارف نظیر سازمان ملل و شورای امنیت اتکا کند و نه نهادهای هم عرضی چون بریکس و پیمان شانگهای و همین هیات کذایی صلح.

نگاه تهران به جهان در حال تغییر هنوز اسیر کلیشەی امپریالیسم و انقلابی گری و استقلال و وابستگی است. انگاره هایی کهنه که از دهەهای میانی قرن گذشته می آیند و در اغلب مواقع از اغتشاش معنایی نیز رنج می برند.

بدون شک این امر، نتیجەی تغییر جهان و ندیدن فرصت های آنست که امروز در آستانەی جنگی قریب الوقوع، نه از تظاهرات های عظیم ضد جنگ جهان غرب خبری است نه کشورهای مستقل ضد آمریکا و حامی احتمالی ایران در نبرد با امپریاایسم جهان خوار!

پدیدەای که در دو جنگ آمریکا با عراق خود را نشان داد.

بر خلاف راه و رسم جهان قدیم و عصر سپری شده، کسی نمی گوید که ایران در این نبرد نمایندەی جهان جنوب و یا رهبر جهان سوم است و در صف حق ایستاده. همه می گویند که بهتر است ایران و آمریکا  اختلافاتشان را از راه صلح آمیز حل کنند. بدتر از آن راه صلح از هیات صلح ترامپ می گذرد و جنگ افروزترین رهبر آمریکا پس از جرج بوش خود را پیام آور صلح می داند!

ده سال پیش ایران قدرتمندترین کشور خاورمیانه و برندەی تحولات بهار عربی بود. اما غفلت از عقب نشینی در برخی حوزەها و نیز امتناع از تسهیم و تقسیم با دیگر بازیگران منطقەای و فرامنطقەای به تدریج برگ های برندەی آن را فرسود.

منبع: کانال تلگرامی نویسنده