ما تسلیم نمی‌شویم؛ خاک می‌خوریم اما خاک نمی‌دهیم

اینجا ایران است؛ تکه ای از دل تاریخ. اینجا زادگاه کوروشِ کبیر است که نخستین اعلامیه‌ی جهانیِ عدالت و حکومتِ قانون را در تاریخ بشر رقم زد ، اینجا مهدِ تمدن و فرهنگی است که توانسته است با "قدرت فرهنگ" خود، امپراتوری‌های خشونت‌گرا را در طول قرن‌ها منحل و در خود حل کند.

اینجا ایرانِ ماست؛ تکه ای از دل تاریخ. سرزمینی استراتژیک که دهانه‌ی کریدور شمال-جنوب جهان است که همه قدرت ها از دیرباز آرزوی تسلط بر آن را دارد. اینجا سرزمین پهناوری است که در برخی استان‌هایش، مردم تا امروز حتی صدای موشک را به گوش نشنیده‌اند؛ اینجا ایرانِ سرزمین دریاچه‌های صورتی‌ ، کوه‌های مریخی و گل فشان ها است است؛ اینجا ایران است؛ جایی که تنها جزیره قشمِ ما، با موقعیتِ استراتژیکِ خود در تنگه هرمز، از ۱۶ کشور دنیا بزرگتر است؛ ما فرزندانِ ستارخان و باقرخانیم؛ پیشگامانِ مشروطه‌خواهی که فریادِ یا مشروطه یا مرگ‌ را در تاریخ طنین‌انداز کردند. خاک می‌خوریم اما خاک نمی‌دهیم. ما در طول تاریخ، ملتی تسلیم‌ناپذیر بوده‌ایم؛ نه در برابر چنگیزِ مغول که با تمامِ وحشی‌گری خود آمد و فرهنگش در فرهنگ ما گم شد، نه در برابر اسکندرِ مقدونی که با وجود فتوحات نظامی، نتوانست هویتِ ایرانی را محو کند، نه در برابر استعمارِ پلیدِ انگلیس و روسیه که در قرن‌ها گذشته قراردادهای نابرابر را بر ما تحمیل کردند.

ما اصلِ "صلح، گفتگو و تعامل سازنده" را در سیاست خارجی خود همواره سرلوحه قرار داده‌ایم، اما وقتی پای تمامیت ارضی و امنیت ملیِ وطن در میان باشد، تا پای جان و با تمامِ توان می‌ایستیم. شما ما را نمی‌شناسید؛ ما از تبار نور و آتش هستیم. اینجا ایران است؛ سرزمینی که برایش جان می‌دهیم، اما حتی یک میلیمتر از خاک آن را معامله نمی‌کنیم. مرزهای سیاسی و جغرافیاییِ این سرزمین در طول تاریخ با خون خط‌کشی شده است و هیچ پیمان‌نامه‌ی استعماری یا فشارِ بین‌المللی نمی‌تواند آن را تغییر دهد.

متأسفانه در روزهای اخیر شاهد کشته شدن کودکان بیگناه و پاک میناب بوده‌ایم، رویدادی تلخ که نشان می‌دهد قربانیان اصلی تنش‌ها و درگیری‌ها، مردم بی‌گناه هستند. هم‌زمان تهدیداتی وجود دارد مبنی بر تلاش برای تسلط بر جزایر ایران و همچنین خطر جدی برای آثار باستانی و میراث فرهنگی کشور که بخشی از سرمایه مشترک بشریت محسوب می‌شوند و حفاظت از آن‌ها مسئولیتی جهانی است.

امروز دشمنانِ این سرزمین، چون خود فاقدِ هویتِ تاریخی و تمدنی هستند و آنچه دارند مال دیگران است، به فکرِ تجزیه‌ی ایران و تشکیل اسرائیل بزرگ‌ هستند. کفتارها می‌خواهند این شیر بیشه را زمین گیر کنند. من می‌دانم که برخی از مردم و جوانان گله‌ای به حق دارند و دلخور هستند؛ نقدِ عملکردِ اجرایی و مشکلاتِ معیشتی حقِ مردم است. اما باید هوشیار بود؛ دشمن می‌خواهد از این نارضایتی‌ها به عنوان اهرمی برای تجزیه ایران استفاده کند. اما اگر سرزمینی نباشد و زبانم لال، ایران تجزیه شود و به چندین کشورِ ضعیف و وابسته تبدیل گردد، گله به چه درد این سرزمین می‌خورد؟ در آن صورت دیگر نه حقی برای اعتراض هست و نه حاکمیتی برای پاسخگویی. ما باید با درکِ این بازیِ خطرناکِ سیاسی، با وحدت ملی از ایران حفاظت کنیم.پس همه با هم بگوئیم زنده باد ایران