کمال خرازی، ستون استوارِ دیپلماسیِ وزین و هوشمندانه در دوران اصلاحات بود
کمال خرازی، مردی که ستون استوارِ دیپلماسیِ وزین و هوشمندانه جمهوری اسلامی ایران در دوران اصلاحات بود.
به یاد شهید دکتر کمال خرازی
رضوان حکیمزاده
معاون آموزش ابتدایی وزارت آموزش وپرورش
*هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق*
*ثبت است بر جریدهٔ عالم دوام ما*
▪️ ایرانِ سربلند این روزها در سوگِ فقدانِ یکی از نجیبترین و خدومترین فرزندان خویش نشسته است؛ مردی که ستون استوارِ دیپلماسیِ وزین و هوشمندانه جمهوری اسلامی ایران در دوران اصلاحات بود. در حالی که امروز همگان از کارنامهٔ درخشان سیاسی و سجایای اخلاقی دکتر کمال خرازی سخن میگویند، شایسته است از منظری دیگر به تماشای این جانِ شیفته بنشینیم؛ از منظرِ علم، دانشگاه و اخلاق حرفهای.
اینجانب در کسوتِ همکار ایشان در دانشکدهٔ روانشناسی و علوم تربیتی دانشگاه تهران و در زمان تصدی مدیریت گروه و معاونت آموزشی و تحصیلات تکمیلی دانشکده، توفیق داشتم ابعادی از شخصیت ایشان را درک کنم که شاید در هیاهوی سیاست کمتر دیده شده باشد.
نخستین ویژگیای که هر فردی در برخورد با دکتر خرازی درمییافت، پایبندی کمنظیر او به حریم کلام بود. هرگز سخنی اضافی، حاشیهای یا خارج از موضوع از او شنیده نمیشد؛ گویی مصداق کامل آیهٔ شریفهٔ *«وَالَّذِینَ هُمْ عَنِ اللَّغْوِ مُعْرِضُونَ»* بود.
این ویژگی در ایفای نقش علمی او، بهعنوان استاد دانشکدهٔ روانشناسی و علوم تربیتی دانشگاه تهران، نیز بهخوبی بروز و ظهور داشت. در سالهایی که افتخار همکاری با ایشان را در شورای آموزشی دانشکده داشتم، همواره مبهوت سکوت عالمانه و کلام سنجیدهاش بودم. او مرد لحظههای بیهوده نبود؛ گویی میدانست فرصت خدمت کوتاه است و باید هر ثانیه را به پای اعتلای علم و میهن ریخت. نگاه تیزبین علمی او و تأسیس مرکز تحقیقات شناختی نشان میداد که سالها جلوتر از زمانهٔ خویش میاندیشید.
تعهد او به وقت، نظم و مدیریت دقیق زمان مثالزدنی بود. باور دارم لحظهای از عمر پربرکت او بیهوده و بیثمر نگذشت. دقت نظر علمی، پیگیری مداوم جریانهای علمی روز دنیا و نگاه ژرف او به توسعه دانش موجب شد تا ایشان و همکارانش، با بهرهگیری از ظرفیتهای فناوری در آموزش دانشگاهی، دانشگاه مجازی مهر البرز را سالها پیش از فراگیر شدن آموزش مجازی تأسیس کنند.
دکتر خرازی قدرشناس استعدادها و توانمندیهای انسانها بود و بهدرستی میدانست چگونه توان هر فرد را در جای مناسب به کار گیرد. اما در کنار همهٔ اینها، صفاتی در او بود که شاید کمتر مجال بروز مییافت. او هنرمندی خوشذوق و خوشنویسی چیرهدست بود. هنوز به یاد دارم در اوایل دههٔ نود، زمانی که معاون دانشکده بودم، به مناسبت فرارسیدن سال نو با فروتنی تمام به اتاقم آمدند و کارت تبریکی با دستخط بسیار زیبای خود که نشانی از نظم ذهنی و زیبایی روحشان بود، به من دادند. شگفتزده شدم از اینکه در میان همهٔ مسئولیتها و مشغلههای فراوان، با اینهمه دقت و ظرافت زمانی برای نوشتن پیام تبریک گذاشته بودند.
شهید والامقام وطن دکتر کمال خرازی، نامش با «کمال» و رفتارش با «صلابت» پیوند خورده بود. او که سراسر عمر شریفش را صرف تعالی ایران کرد، اکنون در جوار رحمت حق آرام گرفته است. فقدان این فرزند خدوم ایران عزیز، در زمانهای که بیش از هر زمان به وجود امثال ایشان نیاز داریم، ضایعهای بزرگ است. این فقدان را به جامعهٔ علمی و سیاسی کشور تسلیت میگویم و برای آن روح بلند، علو درجات مسألت دارم.
اطمینان دارم یاد و نام این انسان فرهیخته و خدمتگزار در حافظهٔ علمی و سیاسی کشور به نیکی ماندگار خواهد ماند.