کد خبر : 124226 |

نوشَوَندگی زیستگاه طبیعت و سازمان‌های اجتماعی

 

سید حسن الحسینی

دبیرکل انجمن اسلامی معلمان

 

الهام بخشی آغازیدن بهار و نو شدن سال، همزمان با زنده شدن طبیعت؛ علاوه بر قابلیت یادآوری برای آغازهای جدید در نوسازی فردی، قابلیت فرصت‌سازی برای نوشوندگی افکار و اندیشه‌های راهبردی جامعه و سازمان‌های مربوط به جوامع انسانی را دارد.

هرچند این انسان‌ها هستند که همزمان با بهار طبیعت می‌توانند با اراده و برنامه خود به پیراسته و آراسته شدن مصنوعات خود بپردازند.

چنانچه در روابط بین فردی نیز چنین است. فراموش نکنیم تدبیرگر و فرمانروای سازمان‌ها و نظامات اجتماعی انسان هستند. این امور نیز می‌توانند مشمول تغییرات برنامه‌ریزی شده و بزرگ قرار گیرند. 

از این رو، سازمان‌ها و نظامات اجتماعی و حکمرانی‌ها نیز می‌توانند و باید مستمرا بخشی از نوخواهی، نوگرایی و روز آمدی خود را مدیریت کنند. بلکه فراتر از روزآمدی به فکر بالندگی و مدیریت فردای خویش باشند و فصل بهار فرصتی برای یادآوری این مهم برای بقاء می‌باشد. 

از این رو سیستم‌های مانا و مدیریت‌های کارآمد، حتما علاوه بر اهمیت دادن به سنت‌ها، اصل را در نوسازی سازمان‌ها و مدیریت این فرایند می‌نهند تا شاید بخش قابل توجهی از نیازهای نوشونده را پاسخ دهند.

اما الزامات نوشوندگی سازمان‌های بزرگ و کوچک را می‌توان در چند گزاره خلاصه نمود: 

اراده تغییر فراگیر در همه سطوح به ویژه در رأس. البته این خود محصول سه عامل است: گفتگو، کارشناسی عمیق و سنجش‌های محیطی است. 

وجود راهبردها و برنامه‌هایی برای تغییر معطوف به پاسخ سازنده به نیازهاست. 

اجرای موفق تغییرات هماهنگ، با تعبیه مدیریت گذار برای بهبود است. 

نوشوندگی و تلاش بی وقفه بر آن ضمن اختیاری بودن، یک الزام گریز ناپذیر و حیاتی است. حیات، پویایی و تاب‌آوری سازمان‌های اجتماعی و حکمرانی‌ها وابسته به قدرت نوشوندگی آن‌هاست. قدرت‌های سامان یافته اجتماعی، فرهنگ‌ها و اقتصاد، منهای پذیرش نوخواهی و تغییرات محکوم به اضمحلال و نابودی هستند. از این رو، همواره مدیران مردمی و خواهان رشد و توسعه؛ به نوخواهی و نوجویی توجه می‌کنند و به نیازهای مخاطبان و محیط زیستی خود پاسخی در خود می‌دهند.