مستقل آنلاین، امید شریفی، پژوهشگر/

این روزها ویروس جدید کرونا با سرعتی شگفت‌آور در دنیایی که دهکده جهانی شده است در حال گسترش به‌صورت تصاعدی می‌باشد. بیماری که تا حدودی یادآور بیماری‌های طاعون و وبا یا مرگ سیاه در گذشته و ابولا در همین سال‌های اخیر می‌باشد. تا یک قرن پیش هر وقت طاعون، اپیدمی می‌گردید جمعیت دنیا را به میزان قابل توجهی کاهش می‌داد و بحران‌های شدید اقتصادی، اجتماعی و مذهبی به‌دنبال داشت. در این زمان مردم شهرها و روستاها را یکی پس از دیگری ترک می‌کردند و نیروی کاری بسیار کاهش یافته و دستمزدها چند برابر می‌گردید و مشکلات زیادی را به‌وجود می‌آورد. برخی برهنه در کوچه‌ها راه می‌رفتند و خود را شلاق می‌زدند تا گناهاشان پاک شود بسیاری از افراد عقیده داشتند که آخرت نزدیک است. کلیسا که در برابر مردم بی‌جواب مانده بود خرافات را میان مردم ترویج داد. از اعمال کلیسا (با وجود تلاش‌های برخی مانند پاپ کلمنت ششم برای جلوگیری از آن)، سوزاندن یا دار زدن یهودیان، کولی‌ها، بیگانگان و جادوگران بود که به نوعی مقصر این بلاها محسوب می‌شدند. خوشبختانه ما در قرنی زندگی می‌کنیم که علم و دانش خرافات را به گوشه رینگ رانده است. دوره‌ای هم بود که ژنرال فوریه فرانسوی در سفر به سیستان به سال ۱۸۴۴ میلادی در رود هلمند با اجساد بلوچ‌هایی مواجه گردید که بر اثر بیماری وبا یا طاعون فوت نموده بودند و مردم منطقه آن‌ها را گناهکارانی نابخشودنی و پلید دانسته که شایسته دفن کردن نمی‌باشند. یا اعتمادالسلطنه در دفتر خاطراتش به بروز بیماری وبایی اشاره می‌کند که جان هزاران انسان را در شهرهای همدان، تبریز، خوی، ارومیه، تهران و سایر نقاط ایران گرفت و در میان مردم چنین شایع گردید که علت بروز بیماری و تلفات ناشی از آن زنان هستند که کفش‌های پاشنه نخواب به پا می‌کنند. امری که به‌قول ایشان دردناکتر از مرض می‌باشد. شروع بیماری کرونا از کشور چین که یادآور شیوع سارس در سال ۲۰۰۲ میلادی از همین کشور وسیع و پهناور و پرجمعیت می‌باشد، دارای نکات مثبت و منفی نسبت به ابولا در پنج سال پیش می‌باشد. نکته منفی یا دردناک این است که این بیماری در کشوری با جمعیتی بیش از یک میلیارد نفر در حال گسترش بوده و اگر جلوی آن گرفته نشود سرعت آن قابل مقایسه با ابولا نخواهد بود، پنج سال پیش در دوران اوج بیماری ابولا این بیماری در آفریقای کم جمعیت روزانه بطور متوسط نزدیک صد نفر را از بین می‌برد و فقط در کشور لیبریا با چهار میلیون جمعیت، روزانه پنجاه تا شصت نفر فوت می‌کردند. در این کشور آفریقایی، مردم با اضطراب منتظر این بودند که کی نوبت آن‌ها می‌رسد. در این بیماری بین ۶۰ تا ۷۰ درصد افرادی که مبتلا می‌شدند فوت می‌کردند. بیماری‌ای که بنا به گفته دکتر مارگارت چان وقوع آن در طی این چهار دهه گذشته بی‌سابقه بوده است. اما نکته مثبت این است که کشور چین جدا از تجربه مقابله با سارس کشوری با درآمد اقتصادی بالا و نسبتا پیشرفته در امور بهداشتی می‌باشد در این کشور جان انسان‌ها دارای ارزشی بسیار بوده و اراده جمعی نیز به‌صورت مشارکتی در جهت جلوگیری از گسترش آن عمل می‌کند. تا همین الان هم با وجود گسترش بیماری به خارج از مرزها این کشور با تصمیمات قابل ستایش در جهت جلوگیری از این بیماری گام‌های اساسی برداشته است. قرن بیستم با نوآوری در علم پزشکی کمک شایانی به بشریت نمود که امید به زندگی و جمعیت سالم و پویا مدیون خادمان این رشته می‌باشد. خادمانی که بدون در نظر گرفتن ایدئولوژی و عقیده افراد به بشریت خدمت می‌کنند.

 

ارسال نظر

یادداشت

روی خط رسانه

آخرین اخبار

پربازدید ها